Mademoiselle

Your pain is the breaking of the shell

that encloses your beauty,

and you keep your heart in wander

at the daily miracles of my life,

your voice would not seem less wondrous

than this magnificent magic that overflows,

from my vein,

directly to my heart.

You are a field that dance over the violet haze of my existence,

the air I breathe in my every Morning sun,

someone would say,

It’s tangible…

but within every meaningful sigh,

within every sad love songs,

within every deep smile,

the profound effect you had given me

will always be indelible.

A stained affection I cannot hold,

A beautful heartbeat I cannot control,

the music will live forever

as the sun and day parted its way on it’s

magical sunset.

You will be my sunset,

you will be the spaces where my words will be written,

a distance where my reality strikes,

a very special poem afloat into a dreaming sea,

If I lose the moon and the sun,

I will write by your candlelight,

I will capture all the speechless stars and

bathe it upon your soul,

I will conquer all the meaningless word

and offer it to your feet,

I will hold the eternal sound of the mute

and bring them to you…

I will find you one day,

I will lay you down in the soft sand of my shore,

I will cover your body with my scattered wings,

I will fly you away out from your nothingness,

You are the flower that grew hesitantly in the wild garden

of my dream,

you are the sky filled with diamonds,

a melancholy scented passion

that binds me with metaphors,

a fire that consume my whole being,

a poem I carelessly scribbled in my diary…

You are the divine shadows that

connects me to my reality,

You are the sacred longgings,

mine to be own…

eternally.

For Maica

Sara Melson - Never Been Hurt (Sara Melson)

Gabay sa tamang daan tungo sa aking pagkababae.

Maaari mong sabihin na,

ang aking Mata ay ang siyang bintana,

ngunit kung iyong susubukan

na ang talukap ko’y buksan,

ayoko sana ng biglaan

maaari bang gawin mo itong

marahan lamang?

Maaari mong isipin na

ang bibig ko’y saradong pintuan,

nang mga hinaing at pagdaramdam,

galit at pagkasuklam,

ngunit kung ito’y iyong lalapitan,

maaari kang sumilip sa iniwan

kong maliit na siwang.

Hindi ko ipagdadamot ang aking

sensitibong bahagi,

kumaliwa ka sa suso ko’t

pumasok sa eskinita ng aking mga kiliti,

at kung ikaw ay sindakin ng mga

talahib,

subukan mo munang lumabas sa

aking dibdib.

Akyatin mo ang aking leeg na palaging

pagod,

gawin mong baging ang aking buhok,

pasukin mo ang kweba ng aking tenga,

pakinggan doon ang nakapiit na musika,

mga naiwang bakas ng kinimkim na tula,

ng mga kupas na pangako’t salita.

Sa loob nito,

ay may nakatagong daan na sa isipan

ko patungo,

mga masisikip na pasilyo,

Liko liko,

Mahal, huwag ka sanang malito.

Kung maraanan mo ang aking

Temporal lobe at doon ay iyong makita,

ang gula-gulanit na semento ng

mga alaala,

pakalimiin mo sana,

ang laki ng mga biyak pati na ang

kanilang mga halaga.

Bibigyan kita ng babala,

sa Frontal Lobe ko’y iisa lamang

ang kalsada,

ngunit maraming bahagi ang

hindi dapat tawiran,

may mga sulok na hindi dapat

lakaran,

sikapin mo sanang basahin ang

mga Warning signs

at tumawid lamang sa pedxing

ng hindi ka masagasaan

ng mga sasakyang puno ng

aking paniniwala’t

paninindigan.

Kung ang Utak ko’y tuluyan mong

mapasok,

doon sana’y huwag kang maglumikot,

nais ko’y maglakbay ka sa aking

kamalayan ng payapa,

ang marahan mong paghakbang,

sa akin ay sapat na.

Mula dito’y maaari kang kumapit

sa aking mga ugat,

pababa sa distrito ng puso

kong may makapal na balat,

dito’y kay daming eskinitang

maaari mong pasukan,

parang isang labirint,

mainit,madilim,masikip.

Isang hiwaga, isang panaginip.

Ang mga daan dito ay

madalas bahain ng luha,

madalas sirain ng pag landslide

ng mga gunita,

kaya’t ang daanan ay bako bako,

mag-ingat ka sana sa bawat mong

pagliko.

Dito,

maaari kang maligaw kung hindi

mo aalalahanin ang lahat

ng iyong dinaraanan,

ang lahat ng iyong makita’y

huwag mo sanang kalimutan,

ang bawat palayan ng emosyon ko’y

iyo sanang kilalanin,

sapagkat ang puso ko’y hindi

isang bukid na tatanawin mo lamang

at minsan lamang tatahakin.

Sa buong katawan ko’y puno

ng esterong pinadumi ng nakaraan,

kung may lakas ka ng loob na

tiisin ang basura’t putik,

lumusong ka’t languyin ang maruming

tubig,

at kung ang daloy nito ay

iyong susundan,

ang lahat ng agos ay dadaan

sa aking isipan,

at sa bukal ng puso ko,

doon ang katapusan.

Iisa lamang ang aking pakiusap,

sa iyong paglalakbay na binabalak,

nais ko sanang ikaw ay magsumikap,

na unahing pasukin ang

aking puso at utak,

at hindi ang pagpasok sa aking

kaselanan,

na batid kong magliligaw lamang

sa iyo sa tamang daan.

(Para sa aking pagbabalik)

secret garden