Salin

YUGTO

Haba

Ang kalikasan ng aking pananaw ay nagpapahayag, na para bagang isang malamyos na batingaw na nanunuot sa aking utak, na kailangan kong managinip upang manatili ka sa aking yakap,  kaysa pagmasdan ka ng mga mata kong dilat.

Nanatili kang isang hiwagang tunog sa aking kaluluwa, sa kahit anong uring tino ang aking nadarama, na parang isang bulong na inihahandog ng dupikal na naglalaro sa hangin, sa oras na nakapagitan sa umaga’t takipsilim, kung saan ang araw ay nakatunghay sa rurok ng kasibulan, at walang ano mang hiningang hihipan sa silindrong walang laman.

Ang mga anino’y kumilos papunta sa tamang direksyon, at sa nais mo ito’y umayon, ang mga titik patungo sa pagbubuklod, at ang awit sa matikas nitong tunog.

Himig

Doon sa lihim na lugar sa pagitan ng mga linya ng awit nagdaop an gating mga palad, sa ilalim ng kwerdas ng gitarang bulag, kasama ang mga nakahalang  na komposisyo’t panulat. Ang mga nilalang na burado ang mga mukha ay nagsambit na doo’y walang maaaring yumabong, subalit ang aking santuwaryo’y naroon, sa mga guwang na yaon.

Ibinalukto’t ko at pinihit ang bultong puwa na lumalagutok, dahil upang ikaw ay aking marinig, ang kwedras ay kailangan kong iayos, subalit ikaw ay tumanging maging malinaw na parang,

Isang ihip na tunog na wari ba’y hindi na matatapos, kadikit ang lirikong hindi kailanman naisulat, at ito’y isa lamang walang imik na hiwagang ikinulta natin sa ating mga utak.

Matyag

Sinakop ng iyong kamay ang aking palad sa loob ng tren na ating sinasakyan, ang bawat mapanganib na ulos nang kabilisan na tinatangay tayo kung saan. Hindi pa man tayo nakakasakay ay nais mo nang umibis, habang ang iyong pagtanggi’y paulit ulit, hindi, ayoko, ayokong umalis, ngunit alam kong sa iyong piling ko lamang nais sumabit, nais kong dumikit.

Ang himig ng tren ay sumipol pasalungat, hindi makaagapay sa ating mga bakas na nagsilbing isang hudyat, na para bang kapwa tayo tumatakbo palayo sa masamang pangitain ng kahapon, nagnanais na makaalpas at kumilos pasulong. Ito’y walang halaga sa akin, kung saan man tayo pahugpong, hanggat nadirinig natin ang awit ng treng para bang isang bulong, hanggat ikaw ay hindi sumusuko sa mga sumasambulat na pwersang hinihila ka palayo sa akin at sa ating relasyon.

Ang aking puso’y nagpumilit humapit, habang ang kapit mo’y lalong humigpit, at ito’y hindi sa kadahilanang ang bilis ay siyang sisira at huhugot sa atin palabas sa loob ng matatag na timbangang ating tinutuntungan, datapuwat ito’y dahil sa ating pangakong hindi magiging hadlang sa ating paglalakbay, kung sakaling maghiwalay man ang ating mga kapalaran.

Puwang

Ang mga pintuang nag-uumpugan at ang balangkas nito’y gumitla sa akin nang biglaan mong paglisan, at ang mga espasyong iginuhit mo sa pagitan nating dalawa ay aking pinagmasdan, ito lamang ang tangi kong magagawa, kung saan ang mga blangko’y magagawa lamang punan ng mga napiping salita.

Ang mga walang kabuluhang puwang na siyang nagdulot sa akin ng pakiramdam nang paglubog; ang hindi mapasukong pundasyon ng sumpungan ay tuluyang bumigay sa malakas na pagsara ng pintuang bugbog, at sa gitna ng kadakilaang binuntis ng mga kataga, sintetika ng mga talulot at nang nagmumultong huni ng iyong tinig at talinghaga.

Ngayon lamang, kung saan ang bawat alingawngaw ay puno ng sigalot nang sigaw na nanggagalaiti, kawangis nang iniwan mong hikbi upang makapiling ko sa bawat sandali.

Doon sa labas, sa sigabo ng hangin, ang mga puno’y waring nagsasayaw man din, habang sa likod ng kayabungan ay tikas andap ang kulay dayap na araw, nanunukso’t nakamasid na para bang kahit minsa’y walang sakit na sumingaw.

Orihinal na konteksto

Mula sa panulat ni Samantha Yaneza

INTERLUDE

Longevity

My instinct tells me something, like a rather pleasant nagging feeling at the back of my mind, that I should close my eyes in order to keep you, rather than keep them open all the time to watch over you.

You remain a soulful mysterious melody, no matter what state my senses are in, like the pleasant chill a wind chime’s song gives, in the middle of the day, when the sun is at its ze-nith and there is no evident wind to move the hollow cylinders.

You move the shadows into their proper places, the lyrics into coherence, and the song into its beat.

xxx

Fine Tuning

We have met somewhere before between the lines of a song, beneath the frets of the blind man’s guitar, along the bars of a song sheet. Faceless entities say nothing abounds there, but those spaces have become my sanctuaries.

I twisted and turned the knobs on the neck of my mandolin to adjust the strings so I could hear you clearly, but you remained unclear like

An unfinished tune with unwritten lyrics, only an allusion to the song we were creating in our minds.

Trainspotters

You grasp my hand as the train we are in, hurtles at breakneck speed to wherever it is taking us. Before we boarded, you shook your head at me, no, no, I do not want to go, but if I really have to, I must always be with you.

The melody of the train’s wheels against the tracks deliver a portent, as if we are running away from something ominous, desperately wanting to move on. It does not matter to me, the destination, as long as the train does not stop its song, as long as you do not succumb to the gathering pressure that has been pulling you away.

My heart constricts, as you hold on tighter, not because of the speed that might throw us out of our equilibrium, but because you and I have come to a consensus that separation shall never bother our journey.

xxx

Vacancy

The collision of the door and its frame startles me as you walk out. There is nothing I can do but to stare at the space you have put between us, where there are only words to fill the gap.

The empty space gives me a sinking feeling; the sturdy foundation of this house has finally given way with the slamming of the door. I am caught amidst an expanse filled with words, phrases, and the lingering tinkle of your voice. Only now, the echoes that I hear are filled with a cacophony of angry screams, very much like the ones you left behind to keep me company.

Outside, the trees sway with the breeze, the sun shimmers behind the foliage, as if nothing painful transpired.

BABAE

Ang entidad na binuhay ng ligamgam at kalamigang itinago sa sumingaw na hamog, doon sa likuran ng aking pinapantasyang hindi kapani-paniwala. Ito ay pagharap sa salamin ng katotohanan na ang pagdating niya sa aking buhay ay para bagang mumunting agos ng tubig talon na dumaloy kasabay ng mahiwagang bulong na gumulo at labis na nagpasabik sa liwanag ng aking gunita. Siya ay ang nagniyebeng hangin sa inaari kong apoy at ang nagliliyab na haplos ng aking kalamigan, Siya ay ang katatagang hindi lumuluhod at ang matikas na signos nang pakikipagbuno ng aking pagnanasa’t pangangailangan.

Siya ay ang babasaging katauhan sa ilalim ng kay taas na pananagimpan, sa kanyang kabigha-bighaning anyo’y nagtatago ang kanyang kakulangan, at hindi siya kayang buwagin nang mabilis na bulusok ng sakit at kalungkutan, nanatili siyang nakatayo sa kabila ng kanyang kahinaan, Siya ay ang mukha ng isang libong hiwaga, at ako’y natisod at sa kanya’y nagpatirapa. Siya ay ang kasalanang handa kong harapin at ipagmalaki, ang dalisay na paniniwalang aking inaaglahi, Siya ay bunga ng pag-asa’t lunggati, nang pag-ibig at pagkasawi, nang pag-iisa’t paghikbi.

Ang katiwasayang tanging sa kanyang ngiti ko lamang matatagpuan, at doon sa kanyang piling naninirahan ang aking kabuuan. Tahimik kong hinihiling ang hampas ng walang hanggan sa aking pag-ibig, katulad ng mga nagkalat na buhangin at bituin sa kalawakan ng aking puso’t isip, at siya ay ang reyalidad na hindi ko kailanman maangkin, ang ilusyong mahawakan ko ma’y mananatiling hindi sa akin…



+Paumanhin kay Shannen… (faustus mat)+

Original Context

SHE

An entity of warmth and cold hidden in a mist of my delusions and fantasies. A mirror of realization as she entered like the cascading of catatonic lights in my mind. The freezing air of my fire and the burning touch of my ice. An unyielding guidon of my desires.

A fragile being beneath a castle of stone. In her resplendence hides her flaws. A torrent of pain and loneliness she flows yet she remains stark strong under her fragility. An enigma in my life I stumbled upon like a stone. My sin I am proud of and my virtue I am ashamed of. A child of hopes and dreams, of love and pain, of loneliness and sadness

The earthly feeling of tranquility and peace only in her smiles I found. The fulfillment and satisfaction only in her presence I had. A wish that this feeling would reach beyond infinity like countless sands and stars I see. A reality I will never have. I dream I will never grasp.

Sergey Lazarev - Beautiful (Sergey Lazarev)