Isang daang gabing pagluluksa

Ngayon,

Umaatungal ako na parang isang batang sabog,

At nakaligtaan kong ngumiti sa itim na

Tubig na inilalabas ng mata kong

Hindi sumusunod,

Sa lahat ng aking pinag-uutos…

“Bwakang ina ka, huwag kang umiyak!”

At pumila ako sa marungis na lababo,

Upang maghilamos,

At sa likuran ko ay ang mga kaluluwang

Pinolusyon ng sandamukal na libog,

At sa labas ng bintana ng aking buhay,

Ay ang mga gumagapang na katawang

Nakapangburol,

Nakakapanghilakbot,

Gusto kong matakot,

Nakakapanindig balahibo ang kanilang suot…

At nakita ko ang mga katawang yaon na

Nagpatong patong,

Nagkantutan…

At ang mga buto nila’y umigkas

At naging panggatong,

At sila’y sinilaban nang apoy sa kalan,

“Minumulto nila ako…”

Minumulto ako ng mga ungol nang pagkukunwari,

Isang sinungaling na orgasmong

Aking itinatahi,

Sa loob at labas ng aking ari.

At pinilit kong abutin ang mga tira tirang pagkain

Ng mga sandaling lumipas,

Mga alaalang inaagnas,

Inuuod at pinamamahayan ng lamok.

“marahil, matatamaan ng dengue ang puso kong

Nagsisimulang takasan ng antok…”

At ang kaluluwa ko’y nilalagnat,

Ang espiritu ko’y pinagpag,

Upang mahimbing sa pagkakatulog,

Ngunit ito’y ginising nang ang araw ay mahulog,

At sa sahig kong marupok,

Ito’y nambulabog…

At sa isang libong beses na umutot

Ang aking bibig,

Ngayon lamang isinuka ng aking sikmura,

Ang kasinungalingang

Hindi ko na maididighay,

O mailalalabas,

At ito’y magsisilbing lason,

Na sisira sa lahat kong relasyon.

Gusto kitang kausapin,

Gusto kong ang anino mo’y buhatin,

Upang ako sana ang maghagis nito sa hukay,

At ako ang sa iyo’y maglilibing…

“Huwag mong takasan ang ulan mahal ko…”

Gusto kong burahin ang ngiti sa iyong mukha,

Na sa aki’y lumalasing,

Na sa aki’y umaangkin,

Gusto kong burahin ang iyong mga halik,

Na hindi kailanman dadampi,

sa aking labi,

na napagod maghintay at umasam.

“Halika, salubungin natin ang umaga…”

Ang sambit mo.

Gusto kong tumanggi,

Ngunit hinawakan mo ang aking kamay

At hinila ako sa dalampasigan,

Kung saa’y naglaro tayo sa ulan,

At ang alon ay lumaki,

Naging halimaw,

At hinatak niya ako sa kanyang piling,

At ikaw ay nanatiling nakatingin lamang

Sa akin.

Ito marahil ang sandaling kailangang

Hugutin,

Ang mga inubang bulbol sa puking

Sinalanta nang tagtuyot…

Dahil ang ating kahapon ay pinagtaksilan

Ang ating ngayon,

At sila’y nagsabunutan,

Nagsuntukan,

At inawat sila ng mga pagkakataong

Sa limot ay nabaon.

Oo Mahal,

Kay lambot mo,

Ikaw ba’y nananabik din sa aking haplos?

Kailangan kong iabandona ang aking

Sarili,

Upang lumipad kasama ka,

At ako’y magiging ikaw,

At ikaw ay magiging ako…

Ito na nga ba ang ika-isandaang gabi ng

ating lamay?

Kailangan pa ba nating iburol ang

Mga aksidente sa ating buhay?

Kailangan pa bang ipagluksa ang

Malamig nating mga bangkay?

O baka maaaring,

Limutin na lamang ito na para bang

Hindi tayo kailanman namatay?

“Hindi maaari, dahil tayo’y totoong naganap.”

Napayuko ako at tumangis,

Hindi,

Hindi ako ang kailangan mo…

Ganito pala,

Ganito pala ang pakiramdam,

Puno ng init, puno ng alinsangan,

Mahal,

Ganito nga ang hanging aking sasambitin,

Dahil kakaiba ang natirang damdamin,

Kung isang birheng puki ang aking

Kakantutin…

(ginawa sa ilalim ng lamig ng pang alas kwatro y medya na hangin, Naikulta sa katawan ng paperbag ng oakwood)