Andrea

Prologue

Kung kailan ang tula’y nilamon ng kawalang lumukob sa malaking distansiyang sa ati’y nakapagitan, kung kailan ang mga talinghaga’y naging kasing babaw na lamang ng mga damping nginig sa katawang dinaluyan ng pasmadong bathaluman, kung kailan ang mga higanteng kataga’y nagmistulang dwendeng detalye ng mga alaala ng iyong mukha, kung kailan ang puso’y kusa nang tumigil sa pagtibok at tumangging namnamin ang una’t huli nating pagkikita…

kung kailan ang sugat ay tumagos hanggang sa pinakadulong bahagi ng aking kaluluwa, kung kailan ang mga simbuyo ng damdamin ay nagpupumilit kumawala, kung kailan ang lahat ay nauwi sa masalimuot na pagniniig ng magkaibang hininga, kung kailan ang aking nabiyak na mundo’y tatahiin ng pait nang pagkabigong sa iyo lamang maaaring magmula…

kung kailan matututunan nating humabi ng mga pangako para sa isa’t isa, kung kailan natin matatanggap ang mga kadahilanang hindi sakop ng ating pang-unawa, kung kailan hindi mo na magagawa pang tumakbo at magtago sa daluyong ng mabilis na agos at bagyo, kung kailan magagawa mo nang harapin ang pagsapit ng gabi sa kalangitang ang buwan ay naging lumpo…

kung kailan malilirip mo ang tunay na nais at hangad ng pusong nagsusumamo, kung kailan tuluyan mong mauunawaan na ito’y hindi lilipas, hindi guguho, kung kailan ang dalawang landas na magkahiwalay ay matutong magtagpo, marahil dito’y makikita kita… marahil sa panahong iyon ay hindi na ikaw ang iibigin ko…

Katrina Carlson - Feel for Me