Sinasamba kita

November 21, 2009

 

Asin - Himig Ng Pag-Ibig (Asin)

 

Mahal, minsan iniisip ko kung pumupunit ba sa iyong isipan ang sakit ng ating nakaraan, katulad ng ginagawa nitong pagwasak sa aking puso tuwing hahawakan ko ang iyong kamay. Napakalamig ng iyong kamay mahal. Wala ka na namang imik, nasasaktan ako sa iyong katahimikan, ngunit anong magagawa ko? Masakit isipin na parang napakalayo mo gayong narito ka lamang sa aking tabi. Naririnig ko ang iyong paghinga, ngunit hindi ang iyong tinig, nararamdaman ko ang mumunti mong pag galaw ngunit hindi ang iyong pag-ibig.

            Mahal, haplusin mo ang aking mukha, tatanggapin ito ng aking pisngi kahit na ba napakalamig pa ng iyong palad. Wala akong pakialam, ganoon ang nagmamahal hindi ba?  Katulad nang lagi mong sinasabi sa akin noon, kapag mahal mo ang isang tao, tatanggapin mo siya ng walang alinlangan, katulad nang pagtanggap ko sa iyo.

            Aalagaan kita, babantayan, lilinisin ko ang mga bahid ng putik na iniwang bakas ng malupit mong tadhana sa iyong balat. Iniibig kita ng labis Victoria, pipilitin kong pagalingin ang mga sugat sa iyong kaluluwa, ipaparamdam ko sa iyo ang marubdob na init ng aking pag ibig…

            Maingat kitang inihiga sa malambot na kama. Hinubad ko ang iyong damit pang itaas. Wala ka paring katinag-tinag.  Hinagkan ko ang iyong tiyan, nilaro ng aking dila ang maliit na butas ng iyong pusod, hinaplos ko ang iyong tagiliran, pataas sa iyong mayamang dibdib, dahan dahan kong tinanggal ang iyong damit at ang aking paghinga’y lumalim nang masilayan ko ang bundok ng iyong katawan. Ang dalawang bundok na inakala kong hindi ko na maaakyat kahit kalian. Mahal kita Victoria, at patutunayan ko iyon ngayon, ngayong gabi at sa susunod pang mga gabi.

            Kinintalan ko ng halik ang iyong dibdib, nilasahan ko ang ating walang hanggang pagtitinginan, matagal kong pinagpahinga ang aking labi sa mamintog mong mga suso, pagkatapos ay hinagkan ko ang iyong balikat. Ang malapad mong balikat na palagi kong kinakapitan noon tuwing naliligo tayo sa dagat, ang balikat mong naging sandalan ng aking kahinaan. Ang ligaya ng ating pagniniig ay hindi naparam, hindi napingasan, hindi kailanman naglaho. Dahil ikaw Victoria, ikaw lamang ang nag-iisang babae para sa akin.

            Hinagkan kita sa labi. Hindi ka gumanti ng halik. Masasaktan ba ako? Dapat ba akong masaktan? Dapat ba akong magdamdam sa iyo? Hindi, hindi mo ito kasalanan. Wala kang kasalanan.

            Ilang beses ko na bang natikman ang iyong halik? Ilang pagkakataon na ba na pinayapa ng iyong mga labi ang kabalisaan ng aking isipan? Hindi ko na mabilang…

            Iyon ang mga sandaling hinanap hanap ko noong mga panahong nawalay ka sa aking piling, iyon ang mga sandaling inakala kong hindi na mauulit, hindi na muling magaganap. Alam mo ba kung gaano nito pinanghina ang aking puso? Kung pa’no ako nagmistulang isang hibang na hinahanap ang bakas ng iyong mukha sa bawat sulok ng daigdig na aking ginalawan?

            …ako at ang dilim ay iisa. Kapag nakita mo ang dilim, para mo na ring tinititigan ang aking mga mata. Kapag naramdaman mo ang kadilima’y ako ang iyong nadarama, kapag binalot ka ng dilim, para mo na ring nararamdaman ang aking mga yakap, at umasa ka Hasmin, na sa dilim hindi ka kailanman mag- iisa, dahil habang buhay mo akong  kasama…

            Iyon ang mga katagang binibigkas mo sa akin noon Victoria, naaalala mo pa ba? Iyon ang iyong pangako tuwing nakadarama ako ng takot kapag naiisip ko na tayo’y magkakalayo.

            Inilayo ka sa akin ng kapalaran, ngunit muli tayong pinagtagpo ng ating pag-ibig.

            Victoria…

            Ibinaba ko ang aking katawan. Hinubaran kita at hinaplos ko ang iyong sakong paakyat sa iyong tuhod, sa iyong binti. Pagkatapos ay hinalikan ko ang iyong paa. Dinilaan ko ang maputing balat ng iyong hita at naamoy kita, isang pamilyar na amoy na nagpahibang sa akin noon, hanggang ngayon. Hinubad ko ang kahuli-hulihan mong saplot at tumambad sa akin ang kagandahan ng iyong hiyas.

Naalala mo ba mahal, noong unang gabi na tayo’y naging isa? Natatandaan ko pa, naganap iyon sa luma ninyong kubo, sa loob ng iyong silid, iyon ang gabi sa huling lamay ng iyong ina na namatay dahil sa pagkalunod sa ilog, nang minsang sinalanta ng bagyo ang San Matias.

Lumuluha ka noon mahal, naaalala ko pa ang karangyaan ng iyong mukha tuwing ikaw ay umiiyak. Napakaganda. Lubhang napakaganda. Naroon ka sa paanan ng kabaong ng iyong ina, hawak hawak ang isang lumang gitara na regalo sa iyo ng iyong ama. Umaawit ka noon mahal. Napakaganda ng iyong tinig, humahaplos sa aking puso. Nagpapatibay sa aking pag-ibig na ukol lamang sa iyo.

Alas dos ng madaling araw nang akayin mo ako sa iyong silid. Ang akala ko’y nais mong matulog at magpapasama ka lamang sa akin, ngunit nang maisara mo ang pintuan ay niyapos mo ako, hinagkan mo ako sa aking labi. Noong una’y nagulat ako. Nabahala. Magkaibigan tayo, simula pa pagkabata at aaminin ko na nang tayo’y magdalaga na ay naging espesyal ka sa aking puso, isa iyong sikreto na pilit kong itinago sa iyo. Natatakot kasi ako na baka ako’y iyong iwasan, makagalitan at kalimutan. Hindi ko inaasahan na ikaw man ay gayon din ang nadarama para sa akin. Nasabik ako mahal, sobra akong naligayahan nang ito’y ipadama mo sa akin.

Ikaw at ako. Ako at ikaw. Magkasama. Magkayakap. Maligaya. Nagmamahalan. Wala ng tatalo sa kadalisayan ng ating pagiging isa nung mga sandaling iyon. Iyon ang ala-alang magiging pananggalang ko sa aking kalungkutan hanggang sa aking pagtanda kapag ikaw ay wala na. ngunit ayokong muli kang mawalay sa akin. Hindi na tayo maaari pang muling magkalayo.

            Kabisado ko ang bawat detalye ng ating kaganapan ng mga oras na iyon. Naghubad ka sa aking harapan. Sa edad mong disi-sais ay ganap na ang tayog ng iyong dibdib. Lumapit ka sa akin at ako naman ang iyong hinubaran.

            … ang lungkot lungkot ko hasmin, napakalungkot ko…

            Bulong mo sa aking tenga. Hinalikan mo ako sa leeg at ang mga kamay mo’y naglikot sa aking katawan. Napayakap ako sa iyo ng mahigpit nang bumaba ang iyong kamay patungo sa aking ari at muling naglapat ang ating mga labi. Sinupsop mo ang aking dila. Nilasahan ang kabuuan ng aking bibig. Hindi pa ako marunong humalik noon mahal, ngunit tinuruan mo ako. Bihasa ka, magaling at marahil ay natutunan mo ito kay Rigor. Naalala mo ba si Rigor? Siya ang binatang labis na umibig sa iyo. Kinse anyos ka noon nang tanggapin mo ang kanyang pag-ibig. Nasaktan ako noon mahal, ilang gabi kitang iniyakan. Ilang beses kong hinayaang masaktan ang aking sarili dahil sa pagsama sa iyo tuwing nagtatagpo kayo ni Rigor sa isang abandonadong ricemill. Ako ang nagbabantay sa labas habang kayo’y naroon sa loob at nagtatalik. Alam mo bang kamuntik ko ng maisipang magpakamatay nung muli akong sumama sa iyo sa talon upang muling katagpuin si rigor? Hindi mo alam mahal, naroon lamang ako sa likod ng batuhan nakatanaw sa inyo. Nanonood. Nakamasid. Nakita ko kung paano kayo naghalikan, kung paano niya nilamutak ang iyong suso, kung paano niya ito dinilaan. Nakita ko nang halikan mo siya sa kanyang dibdib, pababa sa puson, nakita ko mahal nang isubo mo ng buo ang naninigas niyang titi at kung paano niya ito ipinasok sa iyong hiyas. Masakit, napakasakit.. ngunit ang pag-ibig at paghahangad ko na makasama ka at makita araw araw ay higit na mas matindi kaysa sa aking kalungkutan. Kaya’t hindi ko itinuloy ang aking pagpapatiwakal, hindi mahal, dahil sa iyo. Sa iyo lamang.

            Ngunit hindi na ako sumama sa iyo tuwing kayo’y nagtatagpo. Pilit kitang iniwasan noon, ngunit nanatili akong umiibig sa iyo. Tinatanaw ka mula sa malayo.

            … hasmin bakit mo ako iniiwasan?…

            Minsa’y itinanong mo sa akin. Nilapitan mo ako noon habang mag-isa akong naka upo sa ilalim ng punong mangga. Napakaganda mo ng araw na iyon mahal, ang mahaba at unat mong buhok ay nililipad ng hangin, pawisan ang may kalaparan mong noo, butil butil din ang pawis sa tungki ng kay tangos mong ilong. Pinagmasdan ko ang pagtulo ng mala diyamante mong pawis sa gilid ng iyong mukha, binasa ng iyong dila ang iyong labi at naramdaman ko ang paghahangad na haplusin ang iyong mukha, ngunit pinigil ko ang aking sarili.

            … hasmina, ayokong ganyan ka…

            …kailangan kong maging ganito Victoria, kailangan…

            … dahil ba kay Rigor?…

Hindi ako umimik. Tumayo ako at iniwan kitang mag-isa na nakatayo roon. Kinabukasan ay gumimbal sa buong San Matias ang pagbibigti ni Rigor sa puno ng duhat, sa gilid ng lumang simbahan. Walang nakakaalam ng dahilan ng kanyang pagpapatiwakal, tayo lamang. Labis siyang nasaktan nang makipagkalas ka sa kanya. Mahal na mahal ka niya at hindi niya nakaya ang iyong pagkawala. Kay raming nahumaling sa iyong kagandahan mahal, ngunit pagkatapos ni Rigor ay hindi ka na nakipagrelasyon sa kahit kaninong lalaki.

            Sa akin lamang. Ayon sa iyo’y ako ang nag-iisang babaeng iibigin mo at pag uukulan ng buong pagmamahal. Ako ang may-ari ng iyong puso, isipan, katawan at kaluluwa.

            Napakalikot ng iyong daliri sa aking ari. Dinadahan dahan mo ang paglalaro sa aking hiyas at nadama ko ang pagbulusok ng init sa aking puson at ito’y lumabas sa butas ng aking hiyas na hindi pa napapasok ng kahit na sino. Nanginig ang aking tuhod mahal, at naramdaman mo iyon dahil pinaupo mo ako sa gilid ng papag, pagkatapos ay tinitigan mo ako sa mata.

            … ayokong sabihing mahal kita…

            Mahina mong sambit. Inilapit mo ang iyong mukha sa aking puson at ibinuka ng iyong mga kamay ang aking binti. Dinilaan mo ang aking kaselanan at ang malagkit na likidong lumalabas doon. Kay tagal mo iyong sinimsim, dinilaan ang palibot ng aking kweba. Saglit kang tumigil, sinuklay ng iyong mga daliri ang iyong buhok na lumaylay sa iyong mukha. Ipinasok mo ang iyong dila sa aking basang basang kweba, ginawa mo iyon habang ang iyong mga mata’y malalim at walang kakurap kurap na nakatitig sa akin.

            Humigpit ang aking pagkaka-kapit sa iyong balikat, sinapo ko ang iyong batok at itinulak ito palapit, mas malapit. Naramdaman ko ang pagdaloy ng ilog sa pagitan ng aking mga hita at ang lakas ng agos ay sinalubong ng iyong bibig. Pinigilan ko ang aking sarili sa pagsigaw sa iyong pangalan nang paulit-ulit akong labasan sa iyong bibig.

            Tumayo ka at inihiga ako sa kama. Pinatungan mo ako at muling nagdikit ang ating mga labi. Muling nag usap ang ating mga dila.  Muli mong pinagapang ang iyong kamay sa aking katawan, muli mo itong inilagay sa umbok ng aking hiyas, at dahan dahan mong ipinasok ang iyong daliri sa aking butas. Ibinaon mo iyon ng buong ingat. Ikinilos mo iyon sa loob. Inilabas masok at mahina akong umungol. Dinilaan mo ang aking tenga at mahinang bumulong.

            … dahil may mas mabigat sa salitang mahal kita…

            At inilabas mo ang iyong daliri at masuyo mo akong tinitigan sa mukha. Napaigtad ako ng ipasok mo ang dalawa mong daliri sa namamasa kong kweba. Masakit. Mahapdi. Ngunit hinayaan lamang kita sa iyong ginagawa. Habang tumatagal ay sumasarap ito sa pakiramdam. Lalo akong dumudulas. Lalo akong namamasa. Lalong lumalakas ang pag ragasa ng ilog.

            Hinalikan mo akong muli sa labi. Matagal. Nagpapaginhawa. Pagkatapos ay muli mong inilapit ang iyong bibig sa aking tenga at puno ng pagsintang muli mo akong binulungan.

            … sinasamba kita…

            Napakatamis ng iyong mga salita mahal. Iyon ang sandali ng walang hanggan, ang oras ng magpakailanman at ang ating pag-iisa ay muling naulit, maraming beses, at ang pag-ibig natin sa isa’t isa’y lumalim. Lumawak at naging isang malaking mundo. Isang mundo na tanging ikaw lamang at ako ang naroroon. Ang tanging makakapasok.

Unang taon mo sa kolehiyo, sa bayan ka nag-aaral samantala ako naman ay nasa ika-apat na taon ng hayskul. Pangarap mong maging guro kaya ang kursong edukasyon ang kinuha mo, at ako, ang tanging pangarap ko ng mga sandaling iyon ay ang makasama ka habangbuhay.

            Doon nagsimula ang unti unting pagtatag ng iyong mga paniniwala sa buhay. Nakita ko ang pagtapang ng iyong anyo na lalong nagpatingkad sa iyong kagandahan, at ang katatagan at tapang mong iyon ay agad na lumalambot at natutunaw tuwing tayo’y nagtatalik. Ang mga labi mong madalas kong karinggan ng mga pagtutol sa panghuhusga at paglibak ng mundo sa katulad nating mahihirap ay muling tumatamis kapag ito’y nakatagpo na ng aking sariling labi. Ang mga kamay mong tagtag sa trabaho ay muling nagiging mabini kapag ito’y nadidikit sa aking katawan. Mahal, ikaw lamang. Tanging ikaw lamang Victoria.

            Malapit na ang bakasyon noon nang mamatay ang iyong ama nang aksidenteng mabaril ng mga sundalo sa kakahuyan dahil napagbintangang tulisan. Dalawang araw itong ibinurol sa inyong kubo at halos lahat ng tao’y nakadama ng awa para sa iyo. Ngunit hindi kita nakitang lumuha hanggang sa mailibing ang iyong ama. Pagkatapos ay hindi ka na kumibo o nagsalita man lamang. Alam kong hinihintay mo lamang ang aking paglapit, ngunit hindi ko maapuhap ang lakas na maaaring magpagaan sa iyong nadarama.

            Nagtalik tayo nung gabing iyon, mas mainit, mas marubdob, mas masidhi. Hinalikan mo ako at niyakap at inangkin na para bang iyon na ang huling pagkakataong tayo’y magniniig. Hindi ako nagkamali mahal…

            Pagkalipas ng ilang araw ay bigla ka na lamang naglaho sa bayan ng San Matias. Walang paalam. Walang pasabi, ni wala kahit isa ang nakaalam kung saan ka nagtungo. Ang tanging iniwan mo sa akin ay ang iyong lumang gitarang lagi kong bitbit saan man ako magpunta.

            Mahal, bakit? Bakit mo ako iniwang nag-iisa?

            Kay tagal kong dinamdam ang iyong pagkawala. Para akong mababaliw sa sakit na iniwan mo sa aking puso. Ilang gabi akong nagdasal, hiniling sa diyos ang iyong pagbabalik, ngunit nabigo ako mahal. Binigo mo ako.

            Buhat nang mawala ka’y nag-iba na ako. Kung sino sinong lalaki ang naglabas masok sa buhay ko. Tuwing katalik ko sila’y muli kong binubuhay sa aking alaala ang iyong halik at haplos, at tuwing naaalala ko ang iyong mga titig sa akin noong unang gabi ng ating pagniniig ay doon lamang ako nilalabasan. Doon lamang ako nasasarapan. Doon ko lamang nadarama ang kaginhawaan.

            Napasama ako sa masamang barkada mahal, hanggang sa lumayas ako sa amin at sumama sa mga barkada ko papuntang Maynila. Naging pariwara ang buhay ko. Sa edad na disi-otso ay nalaglagan ako ng bata na hindi ko alam na dalawang buwan ko na palang dinadala sa aking sinapupunan. Hindi ko alam kung sino ang nakabuntis sa akin mahal, dahil ng mga panahong iyon ay lulong Iyon ang una kong naging trabaho sa Maynila, nagtutulak kami ng pinagbabawal na gamot. Disi-nwebe ako nang maging kabit ako ni Tinyente Maliksi. Siya si Arman. Isa siyang sundalong gumagawa ng mga ilegal na transaksyon, hawak niya ang isa sa pinakamalaking sindikato na nagbebenta ng droga sa mga kabataan, ilang bahay aliwan din ang kanyang pagmamay-ari. Doon niya ako nakilala, sa isang Club. Doon ako nagtatrabaho noon mahal, masakit mang tanggapin ay naging isa akong babaeng bayaran. Ngunit pilit iniba ni Arman ang aking buhay. Binihisan niya ako at inalagaan at minahal.

Sa tulay ng Mendiola tayo muling nagtagpo mahal, naaalala mo ba? Doon kita muling nakita, kasama ang ilang aktibista at magsasaka at mga madre na nag ra-rally. Naroon ako hindi upang makisama sa kanilang pakikibaka, naroon ako upang mag usyoso, at sa gitna ng hindi mahulugang karayom na bilang ng mga tao at malalakas na sigawa’y lumiwanag ang aking paligid, nakita kita mahal. Naroon ka, at ikaw Victoria, ikaw at ang walang katulad mong kagandahan ang naging sentro ng lahat, lahat lahat ng aking nararamdaman.

            Sumuot ako sa eskinita ng mga pawisang katawan, malapit na ako sa iyo. Napakalapit mo na sa akin at tinawag ko ang iyong pangalan. Victoria! Nilingon mo ako at nagtama ang ating mga mata. Hinawakan kita sa braso. Mahigpit.

            …Hasmin…

            Ang tanging nasambit mo. Nagsimulang lumakas ang ingay ng ating kapaligiran. Nagmurahan, nag-iyakan, may umusal ng dasal. Sumugod ang mga nagbabantay na mga pulis. Napa atras ang ibang mga raliyista samantala ang iba’y matapang na hinarap ang kanilang magiging kapalaran. Nagkapaluan. Nagkatulakan. Ngunit wari ba’y namaligno tayo at napasa ilalim ng isang itim at malakas na kulam.

            Nakarinig tayo ng mga putok ng baril. May naghagis ng mga bato.

            … tumakbo na tayo Victoria…

            Ngunit sa halip na tumakbo’y kinabig mo ako palapit sa iyo at mariin mo akong hinagkan sa labi, at ang mundo’y tumigil sa paggalaw.

            Nagtalik tayo sa iyong kwarto sa dormitoryo. Doon ko muling nadama ang kaganapan ng ating pag-ibig at muli mo akong inangkin ng paulit-ulit, muli mong ipinadanas sa akin ang isang uri ng kaginhawaang batid kong sa iyo ko lamang nararanasan.

            Nang matapos tayo’y tumayo ako at naupo sa gilid ng kama. Patalikod sa iyo. Kinuha ko ang isang pakete ng sigarilyo sa bulsa ng aking pantalon na  nakakalat sa sahig at sinindihan ito.

            … naninigarilyo ka?…

            … marami nang nagbago sa akin mula ng umalis ka. Mula nung iwan mo ako sa San Matias…

            Hindi ka kumibo. Lumapit ka sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Nadama ko ang iyong dibdib sa aking likod. Ang iyong pisngi sa aking balikat.

            … ikuwento mo ang buhay mo sa akin Hasmin…

            At ikinuwento ko sa iyo ang lahat lahat. Lumuha ka ng lumuha. Nadama ko ang iyong mga luha na gumapang sa aking balat. Mahigpit kong hinawakan ang mga braso mong nakayakap sa aking baywang.

            At ikaw naman ang nag-kwento sa akin ng tungkol sa iyong buhay. Sa UP Diliman ka na pala nagtuloy ng pag-aaral, tinulungan ka ng iyong guro sa San Matias. Hindi na ako nagtataka, matalino ka kasi mahal.

Hinaplos mo ang aking mukha paharap sa iyo at ako’y hinagkan mo ng napakatagal sa labi.

            Sabik na sabik ako sa iyo mahal. Kay tagal kong hinintay na muling madama ang iyong paggalaw sa aking katawan at ngayong nangyari na’y para akong tinatakasan ng katinuan.

            Kayang-kayang durugin ng iyong mga bisig ang aking mga agam agam.

            Sa iyo lamang iyon magaganap Victoria, sa iyo lamang.

            Madalas tayong magtagpo ng palihim at sa bawat pagtatagpo nating iyon ay ating tinitighaw ang ating matinding pagka uhaw sa isa’t isa. Namamatay ako sa iyong bisig at sa iyong halik, ako’y muling nabubuhay.

            Iniibig kita Victoria.

            …umalis tayo, iwan natin ang lahat…

            Minsa’y nasabi ko sa iyo habang magkasiping tayo sa iyong higaan.

            …Hasmin, hindi iyon maaari, marami pang bagay na mas mahalaga sa ating dalawa…

            …katulad ng ano? Ang mga ipinaglalaban mo?…

            Hindi ka kumibo.

            …bakit mo ako iniwan noon? Bakit ka umalis ng San Matias ng walang paalam?…

            …dahil ayokong manatili ng San Matias habangbuhay…

            …naroon ako, hindi mo ba naisip ‘yun?…

            …umalis ako dahil gusto kong baguhin ang buhay natin, alam ng Diyos na babalikan kita…

            Bumitaw ako mula sa iyong pagkakayakap. Tumayo ako sa pagkakahiga at nagsimulang magbihis. Sumunod ka at pinigilan ako sa braso.

            …Hasmin, intindihin mo naman ako…

            …Ayaw mong manatili ng San Matias dahil kinamumuhian mo ang kamangmangan ng lugar na iyon!…

            Muli kang nanahimik. Hinatak ko ang braso kong hawak hawak mo at palabas na sana ako ng pintuan nang galit kang sumigaw.

            …Hasmin! Huwag mo akong tatalikuran!…

            …nang tinalikuran mo ang San Matias, kasama ako sa mga tinalikuran mo…

            …at anong gusto mong mangyari sa akin? Sa atin? Ayokong matulad sa mga magulang ko na namatay na parang walang silbi ang kanilang buhay, ayokong matulad sa kanila na namatay na parang hindi napansin ng buong mundo ang kanilang pagkawala, ayokong mamatay ng mangmang at walang alam!…

            At lumuha ka. Napaupo ka sa sahig at malakas na humagulgol. Nilapitan kita at mahigpit kitang niyakap.

            Naiintindihan kita mahal, dahil iniibig kita.

            Ngunit bago dumating ang iyong graduation ay muli tayong pinaglayo ng ating kapalaran.  Pinuntahan kita sa tinutuluyan mong dormitoryo ngunit ayon sa iyong landlady ay may tatlong gabi ka ng hindi umuuwi. Pinuntahan din kita sa pinagta-trabahuan mong fast food chain, ngunit ayon sa mga kasamahan mo’y mag i-isang linggo ka ng hindi pumapasok.

            Hinanap kita mahal. Kung saan saan kita hinanap. Sa presinto, sa hospital, pati sa morgue, bagamat takot na takot akong baka doon kita matagpuan. Ngunit muli ka na namang naglaho sa aking buhay mahal. Walang pasabi. Walang paalam.

Ilang buwan na ang lumilipas nang makita ko ng hindi sinasadya ang isa sa mga kasamahan mong aktibista ng minsang pumunta ako sa Rizal park. Putol ang dalawa niyang paa at siya’y nakabilanggo na habangbuhay sa wheel chair. Tinanong kita sa kanya. Hinanap kita. Binundol ako ng kaba sa mga maaari kong marinig, ikinuwento niya ang lahat ng mga nangyari sa inyo mahal, lahat lahat. Ayon sa kanya’y Sapilitan daw kayong kinuha ng mga sundalo. Dinala sa kung saan, ang mga lalaki ay nilumpo at pinutulan ng titi, ang mga babae naman ay ginahasa at tinorture, at isa ka sa kanila mahal. Inilublob kayo sa isang drum ng tubig at kinuryente. Ang iba’y namatay, ang iba’y himalang nakaligtas at nabuhay. Pagkatapos ay hindi na niya nalaman ang iba pang nangyari sa kaniyang mga kasamahan, hindi na niya alam kung ano ang nangyari sa iyo mahal. Lumuha ako ng lumuha noon, ayokong tanggapin na wala ka na, na maaaring patay ka na.

            Lumipas ang dalawang taon. Bumalik ako ng San Matias, iba na ang hitsura ng lugar na ating kinalakhan, ang bundok ay unti unti ng nakakalbo dahil sa ilegal na pagto-troso, madumi na ang ilog at ganoon na lamang ang aking panlulumo nang malaman kong namatay ng sabay ang aking mga magulang at bunsong kapatid nang bumagyo ng malakas at umapaw ang ilog. Ang ilog na siya ring pumatay sa iyong ina. Tinangay ng ilog ang aming dampa, gayon din ang inyong abandonadong kubo. Lahat lahat ng alaala’y namatay na sa lugar na iyon ngunit hindi sa aking puso. Hindi ko kayang bitawan ang iyong mga alaala at hayaan itong dalhin ng hangin sa kung saan. Kipkip kita sa aking puso mahal, kaakibat ng alaala ng una at huli nating halik.

            Narito ka sa aking puso. Hindi ka lumisan kailanman.

            Pumunta ako sa isang kubong ginawa nating tagpuan noon sa paanan ng bundok. Matatag pa din ang pagkakatayo nito, katulad ng matatag kong pag-ibig sa iyo at doon ko sasariwain ang lahat lahat ng ating mga pinagsaluhan.

            At ngayon nga’y narito tayo sa kubong iyon, ang kubong magiging saksi nang muling pagbabalik ng ating hindi namamatay na pag-ibig.

            Dinama ko ang kasulok sulukan ng iyong katawan. Niyakap kita ng mahigpit at doon ako umiyak ng umiyak.

            Tatlong taon na ang lumipas mula noong matagpuan kita sa simbahan ng Baclaran, Napaka dungis mo mahal. Humpak ang iyong pisngi at nanlalagkit sa dumi ang iyong buhok. Ngunit nakilala pa din kita, nakilala ka ng aking puso. Wala ka sa iyong sarili. Dahil sa mga ginawa sa inyo ng mga sundalo’y natulala ka at pinanawan ng kakayahang maka unawa sa mga nangyayari sa iyong paligid.

            Kinuha kita mahal. Dinala kita sa San Matias. Pinaliguan, nilinis, dinamitan ng maayos at inalagaan. Doon sa kubo sa bundok kita itinira. Naaalala mo ba si Aling Saling? Siya iyong matandang babaeng madalas natin noong nakawan ng mga tanim niyang lansones nung mga bata pa lamang tayo, siya ang nag-aalaga sa iyo mahal kapag wala ako. Binabayaran ko siya upang tingnan ka, upang siguraduhing maayos ang iyong kalagayan. Tuwing may Biyernes, Sabado at Linggo’y pinupuntahan kita, upang makita ka, upang makapiling ka, upang makasama ka.

            Minsan mahal, naiisip ko kung pa’no na kaya kung hindi na kita mapupuntahan dito? Kung hindi na kita madadalaw kahit kalian. Pa’no ka na mahal? Pa’no ka na?

            Niyakap kita ng mahigpit, pagkatapos ay kinuha ko ang gitara at nagsimulang tumugtog. Ikaw ang nagturo sa akin. Ito parin ang luma mong gitara, kinuha ko ito sa inyo nang umalis ka, hindi ko ito kailanman inalis sa aking tabi, dahil tuwing yakap ko ang gitara mo’y para ko na ring nayayakap muli ang iyong katawan. Nakadikit sa iyong gitara ang init ng iyong palad, ang iyong amoy, ang ganda ng iyong mukha.

Umulan nang malakas ng hapong iyon. Nagpatuloy sa pagluha ang langit hanggang ika-lima ng hapon. Humupa ang ulan at tayo’y lumabas ng kubo. Sinalubong tayo ng makulay na bahaghari na nakaguhit sa langit. Isang pagka ganda gandang bahaghari.

            Naaalala mo ba mahal, noong panahon ng ating kabataan? Dito sa kubong ito, nagniig tayo noon habang nanggagalaiti ang langit sa labas, pagkatapos nati’y biglang tumila ang ulan. Nagtatawanan tayong nagbihis at lumabas ng kubo at nakita natin ang bahaghari.

            … napakaganda Victoria, hindi ba?…

            … oo nga, napaka ganda. Ang ganda ganda…

            Nilingon kita at nakita kitang nakatitig sa akin.  Hinawakan mo ang aking pisngi at ako’y hinagkan mo sa labi.

            Naaalala mo ba iyon Victoria? Pagkatagal tagal ng panahon ang lumipas…

            Mahigpit kong hinawakan ang iyong kamay. Wala ka paring kakilos kilos. Itinuro ko sa iyo ang regalo ng Diyos sa atin.

            … pagmasdan mo ang bahaghari Victoria, napakaganda…

            At bigla kang tumitig sa akin. Tumagos ito sa aking buto. Inilapit mo ang iyong mukha sa akin at dinampian ako ng halik sa labi.

            Nagulantang ako. Sa loob ng tatlong taon na pananatili mo sa aking piling ay ngayon ka lamang nagpakita ng emosyon. Ngayon mo lamang ako muling tinitigan sa mata.

            … Victoria, bigkasin mo ang aking pangalan, muli mo akong bulungan, muli mo akong awitan…

            At ako’y napaluha. Hindi ka na muli pang kumilos. Tumitig ka sa kalangitan at muling natulala.

            Buong linggong umulan ng umulan. Wala ako sa iyong piling. Gustong gusto na kitang puntahan mahal, gustong gusto na kitang makapiling muli. Nag-aalala ako sa iyo. Hindi ko alam kung bakit, ngunit hindi ako mapakali hanggat hindi ko nasisiguradong maayos ang iyong lagay. Huwebes ng gabi nang takasan ko si Arman at agad akong bumiyahe papuntang San Matias. Madaling araw na nang makarating ako sa iyong piling. Pinauwi ko na si Aling Saling dahil nais kong ako naman ang mag-alaga sa iyo. May sakit ka mahal. Mataas ang iyong lagnat. Tinabihan kita sa iyong pagkakahiga at niyakap ko ang iyong katawan.

            Patuloy ang malakas na ulan. Nanginginig ang iyong katawan, parang hindi umeepekto ang pinainom ko sa iyong gamot. Lumalalim ang iyong paghinga. Tinitigan kita sa mukha at ginagap ko ang iyong kamay.

            … Victoria…

            Nagimbal ako ng gumanti ng hawak ang iyong nanlalamig na palad. Mas mahigpit. Mapait kang ngumiti sa akin. Inabot ng nanghihina mong kamay ang aking pisngi.

…Hasmin, ikaw nga ba iyan?…

Halos paanas mong sambit. Muli kitang niyakap ng mahigpit.

…Umuwi na t’yo ng San Matias Hasmin…

Ipinikit mo ang iyong mga mata at ito’y inagusan ng luha. Binalot kita ng kumot at tsaka ako pumanaog. Ayoko sanang bitawan ka mahal, gusto ko sanang manatili sa tabi mo, gusto ko sanang hawakan na lamang ng mahigpit ang iyong kamay ngunit kailangan kong pumunta sa bayan, tatawag ako ng doktor. Hindi ka maaaring mawala Victoria, hindi ko na hahayaang muli tayong magkahiwalay!

            Malakas ang hangin. Dumadagundong ang kulog at kidlat, wari bang nagpapaligsahan sa panunudyo, sa pananakot. Tumakbo ako, maputik ang baku-bakong kalsada. Huminto ako at muli kong nilingon ang kubo at doo’y umusal ako ng mahinang dasal. Tumakbo ako ng tumakbo. Hihingi ako ng tulong. Kailangan kong humingi ng tulong.

            Malayo na ako sa iyo mahal, ang bundok ay nagmistulang burol na lamang sa aking paningin. Mula sa malayo ay nakarinig ako ng putukan. Sinaklot ako ng takot. Babalik na sana ako sa iyo mahal ng may isang kamay ang humatak sa akin. Si Arman. May dala siyang baril sa kanyang kanang kamay at duguan ang kanyang kanang balikat.

…Pinuntahan kita ditto hasmin dahil sasalantain ng bagyo ang San Matias, marami na ang lumilikas, ngunit nakita ako ng mga rebelde, hinahabol nila ako… kailangan na nating tumakas…

Nagpumilit akong kumawala sa kanyang pagkakahawak, hindi! Hindi ako aalis, hindi ako tatakas, hindi kita maaaring iwanan! Ngunit hinatak niya ako palayo. Umiyak ako ng malakas. Sumasabog sa aking pandinig ang hinagpis ng musika ng mundo nung mga sandaling iyon. Ang paghingal ni Arman, ang putukan ng baril, ang kulog, ang kidlat, ang malakas na kabog ng aking dibdib at ang aking impit na pag-iyak, at doo’y nakarinig kami ng isang nakakapanghilakbot na tunog, parang mga higanteng kabayong nagtatakbuhan, parang ang mundo ay nawawasak. Napahinto kami sa pagtakbo at nang lingunin namin ang bundok ay nakita namin ang pagguho ng kalahating bahagi nito. Tumabon ito sa kubong pinag iwanan ko sa iyo mahal…

            Kasabay ng kulog at kidlat ay isinigaw ko sa langit ang iyong pangalan.

            … Victoria, Victoria!…

            Bumilis ang pag-agos ng luha sa aking mga mata.

Muli akong hinatak ni Arman sa kamay. Tumakbo kami palayo. Palayo sa iyo mahal.

            … Ayokong sabihing mahal kita…

            Tumakbo kami ni Arman sa gitna ng damuhan. Malamig ang tama ng ulan sa aming katawan. Muli kaming nakarinig ng putukan, gumanti ng putok si Arman, ngunit hindi kami tumigil sa pagtakbo.

            … Dahil may mas mabigat sa salitang mahal kita Hasmin…

            Napapikit ako nang mariin at naalala ko ang ngiti sa iyong mukha, mahal.

            … Sinasamba kita…

            Nakarinig ako ng sunod sunod na putok ng baril. May kung anong malamig na bagay ang pumasok sa aking katawan na siyang nagpangatal sa aking kalamnan. Nanlamig ang aking pakiramdam. Napaluhod ako sa lupa kasabay nang pagbagsak ni Arman sa aking tabi. Nakadama ako ng matinding kirot sa kaliwa kong dibdib. Hinaplos ito ng aking kamay at napangiti ako nang makita ang bahid ng pulong dugo sa aking palad. Namigat ang aking mata na para bang sabik na sabik ako sa pag-idlip. Unti unting dumidilim ang aking paningin, nilulukuban ako ng dilim. Isang napaka kapal na dilim. Bumagsak ako sa damuhan at pilit kong inaninaw ang malayong duluhan. Lalong lumamig ang simoy ng hangin, ang ulan ay yumayakap sa nanginginig kong katawan, at naalala kitang muli mahal, at ang napakalawak nating pag-ibig, batid ko mahal na palapit na ako sa iyo, papasok sa mundong gawa ng ating pagmamahalan, sa ating mundong atin lamang at hindi matutunton ninuman.

            …Ako at ang dilim ay iisa. Kapag nakita mo ang dilim, para mo na ring tinititigan ang aking mga mata. Kapag naramdaman mo ang kadilima’y ako ang iyong nadarama, kapag binalot ka ng dilim, para mo na ring nararamdaman ang aking mga yakap, at umasa ka Hasmin, na sa dilim hindi ka kailanman mag-iisa, dahil habangbuhay mo akong kasama…

 

Rey Valera - sinasamba_kita (RV)