Kirot

November 21, 2009

 

 

Matagal n’yang tinitigan ang braso n’yang patuloy sa pagdugo. Ang sugat nitong naghahatid sa kanyang mga mata ng labis labis na galak. Dinama ng kanyang hintuturo ang pulang likido at itinapat ang kanyang daliri sa sinag na lumulusot sa kanyang bintana.

Sumikat na pala ang araw. Maliwanag na sa labas. Tumila na pala ang ulan.

Kagabi’y bumuhos ang napakalakas na ulan na s’yang lumunod sa mundo n’yang nagsisimula nang bumalik sa pagkatigang. Bumalik s’yang muli sa dati n’yang buhay.

Malungkot.
Nag-iisa.

Doo’y naalala n’ya ang nakangiting imahe ng mukha ni hazel.

Si Hazel…

Umuulan din noon nang unang nagtagpo ang landas ng kanilang mga buhay na hindi n’ya kailanman naisip na magtatagpo.

Malakas ang hampas ng hangin sa labas. Nanatili s’yang nakaupo sa isang sulok ng cafeteria nang pinapasukan nilang unibersidad. Mag-isa at walang kibo, habang ang ibang mga kaeskwela n’ya ay lihim s’yang pinagtatawanan at kinukutya. Mariin n’yang nakagat ang kanyang labi, nais n’ya nang umiyak, wala s’yang matakbuhan, wala s’yang makilusan. Nangangatog ang tuhod na tumayo s’ya at hiyang hiya na naglakad palabas ng cafeteria. Lalong lumakas ang tawanan ng kanyang mga kaeskwela.

Palabas na s’ya ng pinto nang makarinig s’ya ng boses sa kanyang likuran.

“Miss, may tagos ka!”

lalong umugong ang tawanan. Nilingon n’ya ang nagsalita.

Si Hazel. Nakangisi ito sa kanya.

Mabilis s’yang lumabas ng cafeteria at sumugod sa ulanan. Naramdaman n’ya ang lamig na agad na nanuot sa kanyang katawan. Nangatog lalo ang mga tuhod n’ya, parang gusto n’ya nang mahimatay. Parang gusto n’ya nang mamatay.

“Miss!”

Si Hazel. Bakit ba s’ya sinundan pa nito? Para asarin? Para pagtawanan?
Hindi n’ya ito nilingon. Patuloy s’ya sa paglakad ng mabilis.

“Miss!”

Naramdaman n’ya ang paghawak ng mainit nitong palad sa kanyang braso. Sinilungan s’ya ng payong nito.

“Miss, ano bang problema mo? Bakit sumusugod ka sa ulan?” kay lapit ng mukha nito sa kanya. Amoy n’ya ang mabango nitong hininga na dumadampi sa kanyang pisngi, hinarap n’ya ito at itinulak.

“Wala kang pakialam sa akin!” sigaw n’ya at mabilis s’yang tumakbo habang patuloy sa pag-agos ang kanyang mga luha.

At hindi s’ya kailanman kinatigan ng kapalaran. Nadulas s’ya at bumagsak sa sementadong kalsada. Tumama ang ulo n’ya sa humps at nang maramdaman n’ya ang pag-agos ng dugo sa pumutok n’yang noo’y hindi n’ya na nakayanan ang lahat. Malakas s’yang umiyak.

Nilapitan s’ya ni Hazel at pilit s’yang itinayo, ngunit dahil sa takot ay hindi na s’ya nakakilos. Patuloy lamang s’ya sa pag-iyak.

At doo’y dinamayan s’ya ni Hazel at mahigpit s’yang niyakap.

“H’wag ka nang umiyak, tama na, tama na…”

At kapwa sila nabasa ng ulan.

Gabi. Nakahiga s’ya sa kama at nakatitig sa kisame. Inaalala n’ya ang mga naganap noong hapong iyon.
Dinala s’ya nito sa loob ng kotse nito.
Hindi s’ya tumigil sa pag-iyak. Iyak s’ya nang iyak, habang awang awa lamang na nakamasid ito sa kanya.
Hiyang hiya s’ya dito dahil tumutulo na ang dugo sa kanyang binti at alam n’yang natagusan n’ya na ang upuan ng kotse nito. Ngunit gan’un talaga s’ya, mula pa pagkabata, napakalaki ng takot n’ya sa dugo at sugat. Naninikip ang dibdib n’ya at kung minsan pa nga’y hinihimatay s’ya.
Titig na titig sa kanya si hazel, hindi n’ya alam kung ano ang iniisip nito. Ngunit hindi na n’ya magawa pang ibangon ang sarili sa kahihiyan, dahil nanghihina na s’ya dahil sa labis na takot.
Humahagulgol na kinuha n’ya ang kanyang cellphone sa kanyang bag at tinawagan ang kanyang mommy. Ang kanyang mommy lamang ang kanyang natatakbuhan, ito lamang ang nag-iisang tao na kanyang sinasandalan.

Hindi sila nagkibuan ni Hazel. Nanatili lamang itong tahimik at s’ya nama’y parang batang umiiyak.

Pagkalipas ng ilang minuto’y dumating ang kanyang mommy, pagkatapos nitong pasalamatan si hazel ay agad s’ya nitong iniuwi sa kanilang tahanan.

Hindi sila magkaibigan ni hHazel. Hindi nga s’ya nito kilala. Para silang bituin at damo sa loob ng unibersidad. Si Hazel ay bituin, s’ya ay ang damo. Sikat ito sa buong unibersidad, dahil bukod sa maganda ito’y isa din ito sa pinakamatalino at mayamang estudyante sa kanilang eskwelahan, samantalang s’ya ay ang sentro na katatawanan at pangungutya.

Hindi sila kailanman nagkaroon ng pagkakataon na maging malapit, ngunit kanina’y nagkalapit sila.

Mahigpit n’yang niyakap ang kanyang unan at papikit na sana s’ya nang kumatok ang kanyang mommy.

“May bisita ka Julia.” nakangiti ang mommy n’ya. Natutuwa ito tuwing may iba s’yang nakakausap o nagiging kaibigan. Mga pagkakataong bihirang mangyari.

Inabutan n’ya si hazel na nasa sala. Lumuwang ang pagkakangiti nito nang makita s’ya.

“Anong ginagawa mo dito?”
“Nakikipagkaibigan.”
“Pa’no mo nalaman ang bahay ko?”
“Sinundan ko k’yo ng mommy mo n’ung inuwi ka n’ya kanina.”

Hindi s’ya kumibo.
Inabot nito ang isang puting rosas sa kanya. “Ako nga pala si Hazel.”
Hindi na n’ya napigilan ang kanyang sarili. Nakangiti n’yang kinuha ang puting rosas at inilapit ito sa kanyang ilong at marahang nagsalita.
“Ako naman siJulia…”

Inaantok na ang kanyang mga mata. Nakangiti n’yang tinignan ang kanyang repleksyon sa salamin.

“Ikaw ang pinakamagandang babae sa buhay ko julia…”

Lumapit s’ya sa salamin at isinulat dito ang pangalan ni hazel gamit ang sarili n’yang dugo.

Ang dugong kay tagal n’yang kinatakutan.
Ang kulay nitong nagpapasikip sa kanyang paghinga.
Ang amoy nitong nagpapabaliktad sa kanyang sikmura.
Ang kanyang dugo na ngayon ay kapiling n’ya.
Ang kanyang dugo na nagpapahiwatig na buhay pa s’ya.

Buhay s’ya. Buhay na buhay. Isang masaklap na katotohanang hindi n’ya alam kung pa’no haharapin.

Napaluha s’ya.

Dumausdos ang daliri ni Hazel sa matangos n’yang ilong, sa kanyang labi, sa kanyang leeg hanggang sa cleavage ng kanyang suso.

Magkahinang ang kanilang mga mata. Napapikit s’ya ng mariin nang madama n’ya ang paggapang ng palad nito sa kanyang puson.

“Gusto mo ba n’yan Julia?”

Marahan s’yang tumango. Niyakap s’ya nito at naglapat ang kanilang mga labi. Nakahimlay ang kanyang palad sa dibdib nito, pinapakiramdaman ang mabilis na pagtibok ng puso nito na nagpapakilig sa kanya. Sinapo ng isa nitong kamay ang kanyang batok at ang mga halik nito’y dumiin ngunit nanatiling malambot. Pumatong ito sa kanya at matagal s’yang pinagmasdan sa mukha.

“Julia, mahal kita.”

“Kapag nararamdaman mo ‘yung takot, i-divert mo ang isip mo sa ibang bagay. H’wag laging negative thoughts ang isipin mo.”

Nakatitig s’ya kay Hazel habang nagsasalita ito sa pagitan nang paghithit buga nito sa sigarilyo.

“Ako, n’ung bata ako, lagi akong kinukulong ng Step Mom ko sa cabinet, Kaya takot ako sa mga madidilim at masikip na lugar, pero ngayon, medyo na o-over come ko na ‘yung fear na ‘yun. Dapat ikaw, harapin mo ‘yung takot mo, h’wag mong takasan dahil habang buhay ka n’yang hahabulin para sindakin.”

Tumango s’ya. Sumulyap ito sa kanya at tumawa ng malakas.

“Bakit ganyan ang tingin mo sa akin?”
“Ikaw lang kasi ang kaibigan ko. Buti, dumating ka… Nagpapasalamat ako sa diyos at dumating ka.”

Ngumiti ito sa kanya at hinagkan s’ya sa noo.

“Gusto kong ipakilala ka sa pamilya ko, sa ate ko, sa parents ko. Gusto kitang iuwi sa amin. Gusto kitang alagaan at protektahan. Gusto kong makita ang mukha mo sa unan ko tuwing gigising ako. Gusto kita… Gustong gusto ko ang nararamdaman ko s’yo.”

At bigla s’ya nitong hinalikan. Hindi s’ya nakakilos. saglit na naglapat ang kanilang mga labi. Iyon ang unang halik na namagitan sa kanila. Bagamat nagulat sya’y nakadama naman s’ya nang labis na ligaya.

Itinutok ni Hazel ang tingin sa palubog na araw.

Pinanood n’ya ang dapithapon sa mga mata nito, ang pag-ihip ng hangin sa labi nito. Napakaganda ni Hazel n’ung mga sandaling iyon at hindi n’ya magawang tapusin ang mahabang pagkakapako ng kanyang mga mata sa mukha nito.

Pinitik nito ang sigarilyo at tsaka s’ya inakbayan. Masuyo naman n’yang inihilig ang kanyang ulo sa balikat nito at lihim s’yang napangiti nang dumampi ang labi nito sa kanyang buhok.

Nagtatawanan silang naglalakad ng mabilis papasok sa dormitoryo. Magkahawak ang kanilang mga kamay at nag-uunahan sa pag-akyat sa hagdan ang kanilang mga paa, hanggang sa marating nila ang silid ni Hazel at pagkasara nila ng pinto’y isinandal s’ya nito sa pader at itinaas sa kanyang ulunan ang dalawa n’yang kamay at agad na siniil s’ya ng halik. Matagal na nagsanib ang kanilang mga bibig at sabay silang tumawa ng malakas nang maghiwalay ang kanilang mga labi.

Hinila s’ya ni Hazel palapit at hinubad ang puti n’yang uniform at puno ng pananabik na sinibasib nito ng halik ang kanyang leeg at dibdib.

Lumuhod ito sa harapan n’ya at hinaplos ang kanyang binti sa ilalim ng kanyang palda. Hinubaran s’ya nito hanggang sa kahuli-hulihan n’yang saplot at bago nito ituloy ang ginagawa’y tumingala ito sa kanya at namumungay ang matang ngumiti.

“Gusto mo ba nito Julia?”
“Oo.” At hiniling n’ya na sana’y hindi nito napansin ang panginginig ng kanyang tinig.
At naramdaman n’ya ang paglapat ng dila nito sa biyak ng kanyang ari.

Papunta sana s’ya sa dormitoryo ni Hazel isang hapon nang mapadaan s’ya sa kulupon ng mga nag ra-rally na mga estudyante. Kinuha n’ya ang plakard na nakakalat sa kalsada nang magsigawan ang mga tao. Nakarinig s’ya ng putok ng baril at nagkagulo. Paalis na sana s’ya nang magkatulakan at isa s’ya sa mga nabuwal at napaupo sa kalsada. Hindi s’ya agad nakatayo dahil sa ilang natumbang katawan ng mga raliyista ang pumatong sa kanya. Nang hampas ng batuta ang mga pulis. Nagkaputukan ng ulo at nguso at ilong. Nagtilamsikan ang mga dugo sa kanya at nagsimulang bumalong ang takot sa kanyang dibdib.

Dugo! Dugo!

Sa wakas ay nakatayo din s’ya at isang bato ang tumama sa kanyang kanang kilay, agad s’yang inagusan ng dugo. Hinawakan ito ng kanyang kamay at malakas s’yang sumigaw.

Tumakbo s’ya. Mabilis na mabilis. Tumakbo s’ya nang tumakbo hanggang sa marating n’ya ang dormitoryo at hinang hinang kumatok s’ya sa pintuan ng kwarto ni Hazel. Pagkabukas nito’y agad s’yang yumakap dito.

“My God Julia,what happen?”
“Dumudugo ako… May dugo ako!”

At ipinakita n’ya kay Hazel ang duguan n’yang kamay.
Dinala s’ya nito sa cr at nilinisan s’ya. Ginamot din nito ang sugat n’ya. Hinubaran s’ya nito at sinuotan ng bagong damit. Lumuluha s’yang napaupo sa isang sulok ng kwarto, niyakap n’ya ang kanyang mga tuhod at natulala.

Nag-aalala naman s’yang nilapitan ni Hazel at hinawakan sa magkabilaan n’yang braso.
Hinawi ng mga daliri nito ang buhok n’yang tumatabing sa kanyang mukha.

“Julia,talk to me please?”

Hindi s’ya kumibo, bagkus tumulo lamang ang luha sa kanyang mata at tuluyan na s’yang napahagulgol.

Niyakap s’ya ni Hazel, at hindi na nito kailangan pang magsalita. Dama n’ya ang mga nais sabihin ng labi nito.
Kasama n’ya ito at hindi s’ya nito pababayaan kahit kailan.

Hinanap s’ya ni Hazel at natagpuan s’ya nito sa loob ng cr.
Narinig s’ya nito na umiiyak.

“Julia?”
“Hazel…”
“Buksan mo ang pinto, kanina pa kita hinahanap… Anong ginagawa mo diyan sa loob?”
“Ayoko nito, ayoko ng dugo, ayokoooo!”
Lihim na napahagikgik ang mga estudyante na nasa loob ng cr. Napapailing na naglabasan ang mga ito.

“Julia,buksan mo ang pinto, papasok ako.”
“H’wag, lumayo ka! Lumayo ka!”
“Buksan mo na ang pinto… Please…” pakiusap nito, at pagkalipas ng ilang minutong pilitan, binuksan ni Julia ang pinto.

Punong puno na ng tagos ang palda n’ya, pati ang binti n’yay tinuluan na ng dugo, sumusuka s’ya sa inidoro, suka s’ya ng suka.

Kumuha si Hazel ng tissue at pinunasan ang kanyang binti. Lumapat ang palad nito sa kanyang likod at mabini itong hinagod, tumigil s’ya sa pagsuka at humahagulgol na yumakap kay hazel.

Nanginginig ang kanyang katawan. Takot na takot s’ya.

“Dinudugo ako, may sugat ako, ayoko ng dugo, ayoko ng sugat, tulungan mo ‘ko… Ayoko nito!”

Nagyakap sila ng mahigpit. Hinubad ni Hazel ang suot na sweat shirt at itinabing sa palda niya, itinali nito ang sleeve sa baywang n’ya at tsaka s’ya pinasan sa likuran nito palabas ng C.R., palabas ng unibersidad, papasok sa kotse nito at dinala s’ya nito sa silid nito sa dormitoryo.

“H’wag kang matakot, nandito lang ako.”

Hinagkan n’ya ang pangalan ni hazel na nakasulat sa salamin gamit ang sarili n’yang dugo at nalasahan n’ya ito sa kanyang bibig.

Hazel… Hazel… Hazel…

Muli n’yang isinulat ang pangalan nito gamit ang dugong umaagos sa kanyang mga hiwa sa braso,sa sahig, sa puting kobre kama, sa kanyang binti, sa dingding, sa punda ng unan, sa lampshade, sa venetian blinds…

Pinuno n’ya ang kanyang mundo ng pangalan ni Hazel.

Oh!

Iyak n’ya.

Hazel!!!

Sigaw n’ya.

Nakatutok s’ya sa shower. Pilit n’yang iniiwasang tignan ang dugong lumalabas sa kanya at humahalo sa tubig. Dinama n’ya ang lamig sa kanyang katawan na nagpapaginhawa sa kanya.

Bumukas ang pinto at pumasok sa loob ng C.R. si Hazel. Hinawi nito ang shower curtain.

Nagulat s’ya at agad n’yang tinakpan ang kanyang kaselanan.

“H’wag mong takpan, gusto kong makita.” sambit ni Hazel. Swabe ang boses nito. Mapang-akit.

Hindi s’ya nakakilos. Sumasal ang tibok ng kanyang puso lalo na nang maghubad si Hazel at para itong diyosa na nagkatawang tao at bumaba sa lupa para sa kanya. Lumapit ito at tinanggal ang braso n’yang nakatabing sa kanyang suso. Pumuwesto ito sa likuran n’ya at niyakap ang kanyang baywang. Hinawi nito ang kanyang buhok at isinampay sa kanyang balikat. Hinagkan nito ang kanyang batok. Napapikit s’ya sa sensasyong nararamdaman n’ya.

Gumala ang isang kamay ni Hazel papunta sa ari n’ya habang ang isang kamay nito’y pinipisil pisil at nilalamas ang kanyang suso.

“Bumuka ka.” bulong nito sa kanya.
“H’wag, may regla ako… Dinudugo ako diyan, masakit, baka masaktan ako…”
“Hindi, hindi kita sasaktan Julia.”

At dinilaan nito ang leeg n’ya. Sumunod s’ya. Bumuka s’ya. Iniangat ni Hazel ang kanang binti n’ya.

“ipatong mo ‘yung isang paa mo sa toilet bowl.” muli s’yang sumunod.

Kakaiba ang nararamdaman n’ya. Magkahalong kaba, saya, takot at pananabik.

Nagsimulang manginig ang tuhod n’ya nang tumbukin ng daliri ni Hazel ang clitoris n’ya. Nagsimulang magsayaw ang kanilang mga katawan. Napahawak s’ya sa tubo ng shower, patuloy naman sa paglikot ang daliri ni Hazel sa kanyang ari habang dinidilaan nito ang punong taynga n’ya, ang kanyang batok at leeg at balikat hanggang sa magtagpo ang kanilang mga labi. Inabot ng isa n’yang kamay ang mukha nito at hinaplos ang namumula nitong pisngi.

At hindi n’ya na namalayan na ipinasok na ni Hazel ang isang daliri nito sa butas n’ya at lalong rumagasa ang dugo sa kanyang sa pagitan ng kanyang mga binti...

Nanghihina s’yang tumayo at binuksan n’ya ang salaming bintana. Pumasok ang hangin, pinalitan ang lamig ng airconditioner sa kwarto. Sinamyo n’ya ang hangin,
Lumapit s’ya sa side table at kinuha ang pabango ni Hazel na naiwan nito sa kwarto n’ya noong nakaraang linggo. Inispray n’ya ito sa hangin at kumapit ito sa kanyang balat. Napapikit s’ya at inisip na yakap yakap s’ya ng mga bisig ni Hazel.

Hazel…

Palapit s’ya sa maluwang na bulwagang pinupuno ng mapusyaw na liwanag galing sa mga naglalakihan at mamahaling bombilya. Naroroon si Hazel sa gitna ng bulwagan. Nagsimulang pumatak ang luha sa kanyang mga mata.

Palapit s’ya nang palapit.

Malapit na malapit na s’ya.

“Mahal ko…”

Bulong n’ya sa hangin.

“H’wag ka mag-alala, magkikita na t’yong muli… Hintayin mo ako. Parating na ako.” mahina n’yang sambit.

Umalis si Hazel mula sa pagkakapatong sa kanya, saglit nitong tinitigan ang kahubaran n’ya at tsaka nito Ikinabit ang strap on at tsaka s’ya nito muling pinatungan. Hinalikan s’ya nito sa labi na may diin.

Hinaplos nito ang kanyang mukha at nag-aalinlangang tumitig sa kanya.

“Ready ka na ba talaga Julia?”
“I’m not really sure about this… This is my first time. You’re my first… I’m scared.”

Yumakap s’ya dito nang mahigpit.

“Baka masaktan ako, baka duguin ako… Baka ‘di ko makaya…”

“I will never do anything to hurt you. I promise.”

Marahan s’yang tumango.

Muling naglapat ang kanilang mga labi. Bumaba ang kamay ni Hazel sa pagitan ng kanyang mga binti. Pinakikiramdaman s’ya nito, alam n’ya. Bumuka s’ya, senyales nang pagsuko, nang pagtanggap, nang pag-ibig.

Kumilos ito sa ibabaw n’ya. Bumaba ang labi nito sa kanyang dibdib. Sumuso na parang sanggol.

Mahina s’yang napaungol.

Naramdaman n’ya ang pagtutok ng bagay na iyon sa bukana n’ya.

“I’ll be gentle,you need not to be scared. Hindi kita sasaktan…” paulit-ulit nitong bulong sa kanya.

“Hinding hindi kita sasaktan.”

Dahan dahan s’ya nitong pinasok. Nakagat n’ya ang kanyang labi sa kirot na gumagapang sa kanyang katawan.

Dahan dahan at tuluyan s’ya nitong pinasok at naramdaman n’ya na para s’yang sako na pinuno ng laman.  Para s’yang puputok, para s’yang sasabog.

Napakapit s’ya sa mga braso ni Hazel hanggang sa bumaon ang kuko n’ya sa balat nito.

“Masakit—”

Hindi s’ya nito tinugunan, sa halip iginalaw nito ang balakang, idiniin pa nitong lalo ang bagay na iyon sa kanya.

Napatda s’ya. Gusto n’yang humiyaw sa sakit na nadarama.

Sinipsip nito ang utong n’ya, ang balat sa kanyang dibdib.

Lalong humigpit ang pagkakahawak n’ya dito.

“Nararamdaman mo? Damhin mo ‘yung sakit, hindi ‘yan magtatagal… Hindi kita sasaktan.”

Hinaplos haplos nito ang buhok n’ya. Pilit s’yang pinapakalma, pilit na pinapadama sa kanya ang pag-ibig na ipinapangako nito sa kanya.

“Ipaparanas ko s’yo ang kirot na magpapaligaya s’yo… Ako lang ang p’wedeng magparanas s’yo n’yan Julia. Ako lang…” puno ng pagsuyong bulong nito sa kanya.

Mahigpit silang nagyakap at pinupog nito ng halik ang kanyang mukha, ang kanyang leeg, ang kanyang dibdib.

Bumilis ang pagkilos nito sa kanyang ibabaw.

Pumatak ang luha sa gilid ng kanyang mga mata.

Tumigil sa pagkilos si Hazel. Tinitigan s’ya nito na may pag-aalala.

“Tanggalin ko na gusto mo?”

Umiling s’ya. Ikinulong n’ya ang mukha nito sa dalawa n’yang palad at hinagkan ito sa labi.

“H’wag, ituloy mo lang…”

Hinagkan nito ang luha sa kanyang mata. Hinawakan nito ng mahigpit ang kanyang baywang at isang ulos ang ibinigay nito sa kanya.

“aahhh…”

At nagsayaw ang kanilang mga katawan habang nilulunod nila ang isa’t-isa sa halik na parang hindi na matatapos. Hinawakan ng dalawa nitong kamay ang kanyang balakang at iniangat ito, kanya naming tinanggap at sinalubong ang bawat ulos na ginagawa nito. Malakas s’yang napaungol.

At ang kirot na nararamdaman n’ya ay unti-unti nang napalitan ng sarap.

Ang mapait ay naging matamis.

Ang sakit ay naging ligaya.

Ang takot ay naging luwalhati.

Ang mali ay naging tama.

At tsaka n’ya naisip na maaari pala ‘yun, ang makaramdam s’ya ng matinding kirot at pagkatapos, mapapalitan iyon ng matinding sarap na magpapaginhawa sa bigat ng kanyang dibdib na kay tagal n’ya nang dinadala.

Naglabas masok ito sa kanya, at sa bawat indayog ng kanilang mga katawa’y labis labis na ligaya ang hatid sa kanya, hanggang sa tuluyang bumulwak ang init at s’ya ay natigalgal, hindi dahil sa kirot o sakit, kundi sa kakaibang pakiramdam na para s’yang nasa gitna ng madilim na kweba at sa kadilimang iyon ay may naaninag s’yang kapiranggot na ilaw. Lumapit s’ya sa ilaw na iyon hanggang ito ay lumaki at kinain s’ya ng buong buo.

At s’ya ay pinuno ng liwanag, at pumasok ito sa kanya hanggang sila’y naging isa.

At ang kirot na nadama n’ya ay isang palatandaang minamahal at nagmamahal s’ya.

Mahigpit n’yang kipkip sa kanyang dibdib ang unang may bakas pa ng amoy ni Hazel at ang dugo sa kanyang braso’y kumalat sa punda nito. Nakatitig s’ya sa kawalan, inaaninaw ang lumalabo n’yang kinabukasan, para s’yang kandilang unti-unting nauupos at alam n’ya na hindi magtatagal ay tuluyang mawawala ang kanyang sindi.

Ilang saglit na lamang. Hindi na sya makapaghintay.

Malayo na s’ya sa Julia na kinalakihan nya. Tuluyan nya nang napatay ang demonyo sa ilalim ng kanyang kama. Matapang na s’ya, hindi na s’ya iyakin, kayang kaya n’ya nang kontrolin ang kanyang mga kinatatakutan. Hindi na sya nito nasisindak.

Tumingin sya sa kanyang wrist watch, ala-singko ang usapan nila ni Hazel, kalahating oras n lamang at magkikita sila upang ipagdiwang ang ika-siyam na taong anibersaryo ng kanilang relasyon.

Ilang oras na lamang ang ipaghihintay nya upang masilayan ang maganda nitong mukha na kaniig n’ya sa bawat gabi ng kanyang buhay.

“Hazel…mahal kita.”

Bumangon sya sa pagkakahiga. Nakita nya sa bedsheet ang mga patak ng dugo. Hinaplos ito ng kanyang kamay at tahimik na lumuha. Naramdaman n’ya ang pag-yakap ni hazel mula sa kanyang likuran, hinagkan nito ang likod ng kanyang tenga at bumulong.

“Nagsisisi ka ba?”

Umiling sya. Pa’no ba nya magagawang pagsisihan ang isang bagay na para sa kanya ay ang pinakamagandang pangyayaring naganap sa kanya?

Hindi. Hindi nya ito kailanman pagsisisihan.

Bahagya itong lumayo sa kanya. Binuksan ang drawer ng side table at kinuha doon ang isang puting rosas.

Muli nitong niyakap ang kanyang baywang at masuyong ipinatong ang baba nito sa kanyang balikat. Binigay nito sa kanya ang puting rosas.

“For you…”
“Bakit laging white rose?”
“Dahil isa lang ang ibig sabihin n’yan.”
“Ano?”
“Eternal love.”

Pulang pula ang kulay ng kanyang dugo. Mainit sa mata, parang gusto nyang maluha.
Ilang araw pa lang ang lumilipas mula nang ipagdiwang nila ni hazel ang kanilang anibersaryo.
Buong magdamag syang nanatiling gising. Pinagmamasdan ito habang natutulog sa kanyang kama, at bumalik sa kanya ang mga alaala noong wala pa ito sa kanyang buhay. Napakalungkot n’ya noon. Mahina at duwag, subalit hindi na ngayon. Iba na s’ya. Iniba s’ya ng pag-ibig nito.

Nang maalimpungatan ito’y malambing nitong hinawakan ang kanyang kamay.

“Bakit di ka pa natutulog?”

Hinaplos n’ya ito sa pisngi at puno nang pagsambang tinitigan ang kabuuan nito.

“Gusto ko kasing pagmasdan ka habang natutulog.”

Hinagkan nito ang kamay n’ya. Nakadama s’ya ng kilig nang dumampi ang mainit nitong labi sa kanyang balat.

“Sabihin mong mahal mo ako.” hiling nito sa kanya.
“Mahal kita.”

At naglapat ang kanilang mga labi.

Para s’yang binagyo at nilindol nang dumating sa kanya ang balita. Pinuntahan s’ya ng kanya Mommy at ito ang nagsabi sa kanya ng mga naganap.

Para s’yang biglang nakalas. Parang humiwalay ang kanyang kaluluwa sa kanyang katawan. Para s’yang bumalik sa dati n’yang buhay. Duwag. Mahina. Punong puno ng takot.

Lumuluha s’yang naupo sa isang sulok ng kanyang opisina at doon n’ya lang napansin na iyon ang unang araw ng kanyang dalaw.

At ito’y tumagos, hindi lamang sa kanyang pantalon, kundi sa kaibuturan n’yang batid n’yang mahihirapan nang muli pang makaahon.

Naroon si Hazel, pinalilibutan ito ng mga ilaw. Lumapit s’ya… Ang lapit lapit n’ya na, ngunit bakit hindi n’ya ito maramdaman? Bakit hindi na s’ya makadama pa?

Patuloy sa pag-agos ang luha sa kanyang mata. Makikita n’ya na ito. Magkikita na silang muli, ngunit bakit hindi n’ya ito maharap? Bakit?

“Bumunggo ang bus sa kotse n’ya… Ang sabi, nawalan daw ng preno ang bus. Patay na s’ya nang madala sa hospital. Julia, i’m sorry…” hindi na n’ya narinig pa ang mga ibang sinabi ng kapatid ni Hazel. Wala na din s’yang pakialam.

Nakasarado ang kabaong na kinasisidlan nito. Ngunit hindi maaaring naroon si hazel, hindi nito nais na makulong sa mga masikip at madilim na lugar dahil noong bata pa ito’y ikinukulong ito ng step mom nito sa kabinet.

“Ayaw n’ya sa dilim.” halos paanas n’yang sambit.

“Ilabas nyo s’ya diyan. Ayaw n’yang nakukulong s’ya. Ilabas n’yo si Hazel, baka umiiyak na s’ya sa loob. Baka natatakot na s’ya…” palakas nang palakas ang kanyang tinig. Lumapit sya sa nakasarang kabaong at hinaplos ito ng nanginginig n’yang kamay.

“Ilabas nyo s’ya, ayaw n’ya sa loob… Ilabas n’yo s’ya, parang awa n’yo na…” at tuluyan na s’yang napahagulgol.

Awang awang nakamasid lamang sa kanya ang mga tao sa paligid. Lumapit sa kanya ang kapatid ni Hazel at dinamayan s’ya, ngunit lugong lugo s’yang napaluhod sa harap ng kabaong nito, at doon n’ya lamang napansin ang puting rosas na nahulog sa sahig. Inabot ito ng kanyang kamay at lumuluhang kinipkip ito sa kanyang dibdib.

Muli n’yang kinuha ang duguang cutter sa sahig at pikit matang hiniwa ng ubod diin ang kanyang pulso. Pumulandit ang dugo. Mabilis itong umagos at pumatak sa kama.

Ibang iba na nga s’ya. Hindi na s’ya takot sa dugo, hindi na s’ya nasisindak sa sugat, hindi na s’ya naduduwag na masaktan.

Manhid na s’ya para muli pang makaramdam, pilitin man n’ya’y hindi n’ya na magawa. Sugatan man n’ya nang paulit-ulit ang kanyang sarili’y nagmistula na s’yang isang malaking bloke ng yelo.

Wala s’yang ibang nadarama kundi pawang lamig. Kahungkagan. Pag-iisa.

Unti unti n’yang pinikit ang kanyang mata. Wala na s’yang ibang alam na paraan kung pa’no tatapusin ang kanilang kwento. Iyon lamang. Tanging iyon lamang.

Dahil hindi n’ya alam kung pa’no haharapin ang matinding takot na kanyang nadarama sa dumudugo n’yang puso at kumikirot na sugat ng kanyang kaluluwa.

Magtatapos na ang lahat. Malapit na. Malapit na malapit na.

 

little house-amanda seyfried

 

Sinasamba kita

 

Asin - Himig Ng Pag-Ibig (Asin)

 

Mahal, minsan iniisip ko kung pumupunit ba sa iyong isipan ang sakit ng ating nakaraan, katulad ng ginagawa nitong pagwasak sa aking puso tuwing hahawakan ko ang iyong kamay. Napakalamig ng iyong kamay mahal. Wala ka na namang imik, nasasaktan ako sa iyong katahimikan, ngunit anong magagawa ko? Masakit isipin na parang napakalayo mo gayong narito ka lamang sa aking tabi. Naririnig ko ang iyong paghinga, ngunit hindi ang iyong tinig, nararamdaman ko ang mumunti mong pag galaw ngunit hindi ang iyong pag-ibig.

            Mahal, haplusin mo ang aking mukha, tatanggapin ito ng aking pisngi kahit na ba napakalamig pa ng iyong palad. Wala akong pakialam, ganoon ang nagmamahal hindi ba?  Katulad nang lagi mong sinasabi sa akin noon, kapag mahal mo ang isang tao, tatanggapin mo siya ng walang alinlangan, katulad nang pagtanggap ko sa iyo.

            Aalagaan kita, babantayan, lilinisin ko ang mga bahid ng putik na iniwang bakas ng malupit mong tadhana sa iyong balat. Iniibig kita ng labis Victoria, pipilitin kong pagalingin ang mga sugat sa iyong kaluluwa, ipaparamdam ko sa iyo ang marubdob na init ng aking pag ibig…

            Maingat kitang inihiga sa malambot na kama. Hinubad ko ang iyong damit pang itaas. Wala ka paring katinag-tinag.  Hinagkan ko ang iyong tiyan, nilaro ng aking dila ang maliit na butas ng iyong pusod, hinaplos ko ang iyong tagiliran, pataas sa iyong mayamang dibdib, dahan dahan kong tinanggal ang iyong damit at ang aking paghinga’y lumalim nang masilayan ko ang bundok ng iyong katawan. Ang dalawang bundok na inakala kong hindi ko na maaakyat kahit kalian. Mahal kita Victoria, at patutunayan ko iyon ngayon, ngayong gabi at sa susunod pang mga gabi.

            Kinintalan ko ng halik ang iyong dibdib, nilasahan ko ang ating walang hanggang pagtitinginan, matagal kong pinagpahinga ang aking labi sa mamintog mong mga suso, pagkatapos ay hinagkan ko ang iyong balikat. Ang malapad mong balikat na palagi kong kinakapitan noon tuwing naliligo tayo sa dagat, ang balikat mong naging sandalan ng aking kahinaan. Ang ligaya ng ating pagniniig ay hindi naparam, hindi napingasan, hindi kailanman naglaho. Dahil ikaw Victoria, ikaw lamang ang nag-iisang babae para sa akin.

            Hinagkan kita sa labi. Hindi ka gumanti ng halik. Masasaktan ba ako? Dapat ba akong masaktan? Dapat ba akong magdamdam sa iyo? Hindi, hindi mo ito kasalanan. Wala kang kasalanan.

            Ilang beses ko na bang natikman ang iyong halik? Ilang pagkakataon na ba na pinayapa ng iyong mga labi ang kabalisaan ng aking isipan? Hindi ko na mabilang…

            Iyon ang mga sandaling hinanap hanap ko noong mga panahong nawalay ka sa aking piling, iyon ang mga sandaling inakala kong hindi na mauulit, hindi na muling magaganap. Alam mo ba kung gaano nito pinanghina ang aking puso? Kung pa’no ako nagmistulang isang hibang na hinahanap ang bakas ng iyong mukha sa bawat sulok ng daigdig na aking ginalawan?

            …ako at ang dilim ay iisa. Kapag nakita mo ang dilim, para mo na ring tinititigan ang aking mga mata. Kapag naramdaman mo ang kadilima’y ako ang iyong nadarama, kapag binalot ka ng dilim, para mo na ring nararamdaman ang aking mga yakap, at umasa ka Hasmin, na sa dilim hindi ka kailanman mag- iisa, dahil habang buhay mo akong  kasama…

            Iyon ang mga katagang binibigkas mo sa akin noon Victoria, naaalala mo pa ba? Iyon ang iyong pangako tuwing nakadarama ako ng takot kapag naiisip ko na tayo’y magkakalayo.

            Inilayo ka sa akin ng kapalaran, ngunit muli tayong pinagtagpo ng ating pag-ibig.

            Victoria…

            Ibinaba ko ang aking katawan. Hinubaran kita at hinaplos ko ang iyong sakong paakyat sa iyong tuhod, sa iyong binti. Pagkatapos ay hinalikan ko ang iyong paa. Dinilaan ko ang maputing balat ng iyong hita at naamoy kita, isang pamilyar na amoy na nagpahibang sa akin noon, hanggang ngayon. Hinubad ko ang kahuli-hulihan mong saplot at tumambad sa akin ang kagandahan ng iyong hiyas.

Naalala mo ba mahal, noong unang gabi na tayo’y naging isa? Natatandaan ko pa, naganap iyon sa luma ninyong kubo, sa loob ng iyong silid, iyon ang gabi sa huling lamay ng iyong ina na namatay dahil sa pagkalunod sa ilog, nang minsang sinalanta ng bagyo ang San Matias.

Lumuluha ka noon mahal, naaalala ko pa ang karangyaan ng iyong mukha tuwing ikaw ay umiiyak. Napakaganda. Lubhang napakaganda. Naroon ka sa paanan ng kabaong ng iyong ina, hawak hawak ang isang lumang gitara na regalo sa iyo ng iyong ama. Umaawit ka noon mahal. Napakaganda ng iyong tinig, humahaplos sa aking puso. Nagpapatibay sa aking pag-ibig na ukol lamang sa iyo.

Alas dos ng madaling araw nang akayin mo ako sa iyong silid. Ang akala ko’y nais mong matulog at magpapasama ka lamang sa akin, ngunit nang maisara mo ang pintuan ay niyapos mo ako, hinagkan mo ako sa aking labi. Noong una’y nagulat ako. Nabahala. Magkaibigan tayo, simula pa pagkabata at aaminin ko na nang tayo’y magdalaga na ay naging espesyal ka sa aking puso, isa iyong sikreto na pilit kong itinago sa iyo. Natatakot kasi ako na baka ako’y iyong iwasan, makagalitan at kalimutan. Hindi ko inaasahan na ikaw man ay gayon din ang nadarama para sa akin. Nasabik ako mahal, sobra akong naligayahan nang ito’y ipadama mo sa akin.

Ikaw at ako. Ako at ikaw. Magkasama. Magkayakap. Maligaya. Nagmamahalan. Wala ng tatalo sa kadalisayan ng ating pagiging isa nung mga sandaling iyon. Iyon ang ala-alang magiging pananggalang ko sa aking kalungkutan hanggang sa aking pagtanda kapag ikaw ay wala na. ngunit ayokong muli kang mawalay sa akin. Hindi na tayo maaari pang muling magkalayo.

            Kabisado ko ang bawat detalye ng ating kaganapan ng mga oras na iyon. Naghubad ka sa aking harapan. Sa edad mong disi-sais ay ganap na ang tayog ng iyong dibdib. Lumapit ka sa akin at ako naman ang iyong hinubaran.

            … ang lungkot lungkot ko hasmin, napakalungkot ko…

            Bulong mo sa aking tenga. Hinalikan mo ako sa leeg at ang mga kamay mo’y naglikot sa aking katawan. Napayakap ako sa iyo ng mahigpit nang bumaba ang iyong kamay patungo sa aking ari at muling naglapat ang ating mga labi. Sinupsop mo ang aking dila. Nilasahan ang kabuuan ng aking bibig. Hindi pa ako marunong humalik noon mahal, ngunit tinuruan mo ako. Bihasa ka, magaling at marahil ay natutunan mo ito kay Rigor. Naalala mo ba si Rigor? Siya ang binatang labis na umibig sa iyo. Kinse anyos ka noon nang tanggapin mo ang kanyang pag-ibig. Nasaktan ako noon mahal, ilang gabi kitang iniyakan. Ilang beses kong hinayaang masaktan ang aking sarili dahil sa pagsama sa iyo tuwing nagtatagpo kayo ni Rigor sa isang abandonadong ricemill. Ako ang nagbabantay sa labas habang kayo’y naroon sa loob at nagtatalik. Alam mo bang kamuntik ko ng maisipang magpakamatay nung muli akong sumama sa iyo sa talon upang muling katagpuin si rigor? Hindi mo alam mahal, naroon lamang ako sa likod ng batuhan nakatanaw sa inyo. Nanonood. Nakamasid. Nakita ko kung paano kayo naghalikan, kung paano niya nilamutak ang iyong suso, kung paano niya ito dinilaan. Nakita ko nang halikan mo siya sa kanyang dibdib, pababa sa puson, nakita ko mahal nang isubo mo ng buo ang naninigas niyang titi at kung paano niya ito ipinasok sa iyong hiyas. Masakit, napakasakit.. ngunit ang pag-ibig at paghahangad ko na makasama ka at makita araw araw ay higit na mas matindi kaysa sa aking kalungkutan. Kaya’t hindi ko itinuloy ang aking pagpapatiwakal, hindi mahal, dahil sa iyo. Sa iyo lamang.

            Ngunit hindi na ako sumama sa iyo tuwing kayo’y nagtatagpo. Pilit kitang iniwasan noon, ngunit nanatili akong umiibig sa iyo. Tinatanaw ka mula sa malayo.

            … hasmin bakit mo ako iniiwasan?…

            Minsa’y itinanong mo sa akin. Nilapitan mo ako noon habang mag-isa akong naka upo sa ilalim ng punong mangga. Napakaganda mo ng araw na iyon mahal, ang mahaba at unat mong buhok ay nililipad ng hangin, pawisan ang may kalaparan mong noo, butil butil din ang pawis sa tungki ng kay tangos mong ilong. Pinagmasdan ko ang pagtulo ng mala diyamante mong pawis sa gilid ng iyong mukha, binasa ng iyong dila ang iyong labi at naramdaman ko ang paghahangad na haplusin ang iyong mukha, ngunit pinigil ko ang aking sarili.

            … hasmina, ayokong ganyan ka…

            …kailangan kong maging ganito Victoria, kailangan…

            … dahil ba kay Rigor?…

Hindi ako umimik. Tumayo ako at iniwan kitang mag-isa na nakatayo roon. Kinabukasan ay gumimbal sa buong San Matias ang pagbibigti ni Rigor sa puno ng duhat, sa gilid ng lumang simbahan. Walang nakakaalam ng dahilan ng kanyang pagpapatiwakal, tayo lamang. Labis siyang nasaktan nang makipagkalas ka sa kanya. Mahal na mahal ka niya at hindi niya nakaya ang iyong pagkawala. Kay raming nahumaling sa iyong kagandahan mahal, ngunit pagkatapos ni Rigor ay hindi ka na nakipagrelasyon sa kahit kaninong lalaki.

            Sa akin lamang. Ayon sa iyo’y ako ang nag-iisang babaeng iibigin mo at pag uukulan ng buong pagmamahal. Ako ang may-ari ng iyong puso, isipan, katawan at kaluluwa.

            Napakalikot ng iyong daliri sa aking ari. Dinadahan dahan mo ang paglalaro sa aking hiyas at nadama ko ang pagbulusok ng init sa aking puson at ito’y lumabas sa butas ng aking hiyas na hindi pa napapasok ng kahit na sino. Nanginig ang aking tuhod mahal, at naramdaman mo iyon dahil pinaupo mo ako sa gilid ng papag, pagkatapos ay tinitigan mo ako sa mata.

            … ayokong sabihing mahal kita…

            Mahina mong sambit. Inilapit mo ang iyong mukha sa aking puson at ibinuka ng iyong mga kamay ang aking binti. Dinilaan mo ang aking kaselanan at ang malagkit na likidong lumalabas doon. Kay tagal mo iyong sinimsim, dinilaan ang palibot ng aking kweba. Saglit kang tumigil, sinuklay ng iyong mga daliri ang iyong buhok na lumaylay sa iyong mukha. Ipinasok mo ang iyong dila sa aking basang basang kweba, ginawa mo iyon habang ang iyong mga mata’y malalim at walang kakurap kurap na nakatitig sa akin.

            Humigpit ang aking pagkaka-kapit sa iyong balikat, sinapo ko ang iyong batok at itinulak ito palapit, mas malapit. Naramdaman ko ang pagdaloy ng ilog sa pagitan ng aking mga hita at ang lakas ng agos ay sinalubong ng iyong bibig. Pinigilan ko ang aking sarili sa pagsigaw sa iyong pangalan nang paulit-ulit akong labasan sa iyong bibig.

            Tumayo ka at inihiga ako sa kama. Pinatungan mo ako at muling nagdikit ang ating mga labi. Muling nag usap ang ating mga dila.  Muli mong pinagapang ang iyong kamay sa aking katawan, muli mo itong inilagay sa umbok ng aking hiyas, at dahan dahan mong ipinasok ang iyong daliri sa aking butas. Ibinaon mo iyon ng buong ingat. Ikinilos mo iyon sa loob. Inilabas masok at mahina akong umungol. Dinilaan mo ang aking tenga at mahinang bumulong.

            … dahil may mas mabigat sa salitang mahal kita…

            At inilabas mo ang iyong daliri at masuyo mo akong tinitigan sa mukha. Napaigtad ako ng ipasok mo ang dalawa mong daliri sa namamasa kong kweba. Masakit. Mahapdi. Ngunit hinayaan lamang kita sa iyong ginagawa. Habang tumatagal ay sumasarap ito sa pakiramdam. Lalo akong dumudulas. Lalo akong namamasa. Lalong lumalakas ang pag ragasa ng ilog.

            Hinalikan mo akong muli sa labi. Matagal. Nagpapaginhawa. Pagkatapos ay muli mong inilapit ang iyong bibig sa aking tenga at puno ng pagsintang muli mo akong binulungan.

            … sinasamba kita…

            Napakatamis ng iyong mga salita mahal. Iyon ang sandali ng walang hanggan, ang oras ng magpakailanman at ang ating pag-iisa ay muling naulit, maraming beses, at ang pag-ibig natin sa isa’t isa’y lumalim. Lumawak at naging isang malaking mundo. Isang mundo na tanging ikaw lamang at ako ang naroroon. Ang tanging makakapasok.

Unang taon mo sa kolehiyo, sa bayan ka nag-aaral samantala ako naman ay nasa ika-apat na taon ng hayskul. Pangarap mong maging guro kaya ang kursong edukasyon ang kinuha mo, at ako, ang tanging pangarap ko ng mga sandaling iyon ay ang makasama ka habangbuhay.

            Doon nagsimula ang unti unting pagtatag ng iyong mga paniniwala sa buhay. Nakita ko ang pagtapang ng iyong anyo na lalong nagpatingkad sa iyong kagandahan, at ang katatagan at tapang mong iyon ay agad na lumalambot at natutunaw tuwing tayo’y nagtatalik. Ang mga labi mong madalas kong karinggan ng mga pagtutol sa panghuhusga at paglibak ng mundo sa katulad nating mahihirap ay muling tumatamis kapag ito’y nakatagpo na ng aking sariling labi. Ang mga kamay mong tagtag sa trabaho ay muling nagiging mabini kapag ito’y nadidikit sa aking katawan. Mahal, ikaw lamang. Tanging ikaw lamang Victoria.

            Malapit na ang bakasyon noon nang mamatay ang iyong ama nang aksidenteng mabaril ng mga sundalo sa kakahuyan dahil napagbintangang tulisan. Dalawang araw itong ibinurol sa inyong kubo at halos lahat ng tao’y nakadama ng awa para sa iyo. Ngunit hindi kita nakitang lumuha hanggang sa mailibing ang iyong ama. Pagkatapos ay hindi ka na kumibo o nagsalita man lamang. Alam kong hinihintay mo lamang ang aking paglapit, ngunit hindi ko maapuhap ang lakas na maaaring magpagaan sa iyong nadarama.

            Nagtalik tayo nung gabing iyon, mas mainit, mas marubdob, mas masidhi. Hinalikan mo ako at niyakap at inangkin na para bang iyon na ang huling pagkakataong tayo’y magniniig. Hindi ako nagkamali mahal…

            Pagkalipas ng ilang araw ay bigla ka na lamang naglaho sa bayan ng San Matias. Walang paalam. Walang pasabi, ni wala kahit isa ang nakaalam kung saan ka nagtungo. Ang tanging iniwan mo sa akin ay ang iyong lumang gitarang lagi kong bitbit saan man ako magpunta.

            Mahal, bakit? Bakit mo ako iniwang nag-iisa?

            Kay tagal kong dinamdam ang iyong pagkawala. Para akong mababaliw sa sakit na iniwan mo sa aking puso. Ilang gabi akong nagdasal, hiniling sa diyos ang iyong pagbabalik, ngunit nabigo ako mahal. Binigo mo ako.

            Buhat nang mawala ka’y nag-iba na ako. Kung sino sinong lalaki ang naglabas masok sa buhay ko. Tuwing katalik ko sila’y muli kong binubuhay sa aking alaala ang iyong halik at haplos, at tuwing naaalala ko ang iyong mga titig sa akin noong unang gabi ng ating pagniniig ay doon lamang ako nilalabasan. Doon lamang ako nasasarapan. Doon ko lamang nadarama ang kaginhawaan.

            Napasama ako sa masamang barkada mahal, hanggang sa lumayas ako sa amin at sumama sa mga barkada ko papuntang Maynila. Naging pariwara ang buhay ko. Sa edad na disi-otso ay nalaglagan ako ng bata na hindi ko alam na dalawang buwan ko na palang dinadala sa aking sinapupunan. Hindi ko alam kung sino ang nakabuntis sa akin mahal, dahil ng mga panahong iyon ay lulong Iyon ang una kong naging trabaho sa Maynila, nagtutulak kami ng pinagbabawal na gamot. Disi-nwebe ako nang maging kabit ako ni Tinyente Maliksi. Siya si Arman. Isa siyang sundalong gumagawa ng mga ilegal na transaksyon, hawak niya ang isa sa pinakamalaking sindikato na nagbebenta ng droga sa mga kabataan, ilang bahay aliwan din ang kanyang pagmamay-ari. Doon niya ako nakilala, sa isang Club. Doon ako nagtatrabaho noon mahal, masakit mang tanggapin ay naging isa akong babaeng bayaran. Ngunit pilit iniba ni Arman ang aking buhay. Binihisan niya ako at inalagaan at minahal.

Sa tulay ng Mendiola tayo muling nagtagpo mahal, naaalala mo ba? Doon kita muling nakita, kasama ang ilang aktibista at magsasaka at mga madre na nag ra-rally. Naroon ako hindi upang makisama sa kanilang pakikibaka, naroon ako upang mag usyoso, at sa gitna ng hindi mahulugang karayom na bilang ng mga tao at malalakas na sigawa’y lumiwanag ang aking paligid, nakita kita mahal. Naroon ka, at ikaw Victoria, ikaw at ang walang katulad mong kagandahan ang naging sentro ng lahat, lahat lahat ng aking nararamdaman.

            Sumuot ako sa eskinita ng mga pawisang katawan, malapit na ako sa iyo. Napakalapit mo na sa akin at tinawag ko ang iyong pangalan. Victoria! Nilingon mo ako at nagtama ang ating mga mata. Hinawakan kita sa braso. Mahigpit.

            …Hasmin…

            Ang tanging nasambit mo. Nagsimulang lumakas ang ingay ng ating kapaligiran. Nagmurahan, nag-iyakan, may umusal ng dasal. Sumugod ang mga nagbabantay na mga pulis. Napa atras ang ibang mga raliyista samantala ang iba’y matapang na hinarap ang kanilang magiging kapalaran. Nagkapaluan. Nagkatulakan. Ngunit wari ba’y namaligno tayo at napasa ilalim ng isang itim at malakas na kulam.

            Nakarinig tayo ng mga putok ng baril. May naghagis ng mga bato.

            … tumakbo na tayo Victoria…

            Ngunit sa halip na tumakbo’y kinabig mo ako palapit sa iyo at mariin mo akong hinagkan sa labi, at ang mundo’y tumigil sa paggalaw.

            Nagtalik tayo sa iyong kwarto sa dormitoryo. Doon ko muling nadama ang kaganapan ng ating pag-ibig at muli mo akong inangkin ng paulit-ulit, muli mong ipinadanas sa akin ang isang uri ng kaginhawaang batid kong sa iyo ko lamang nararanasan.

            Nang matapos tayo’y tumayo ako at naupo sa gilid ng kama. Patalikod sa iyo. Kinuha ko ang isang pakete ng sigarilyo sa bulsa ng aking pantalon na  nakakalat sa sahig at sinindihan ito.

            … naninigarilyo ka?…

            … marami nang nagbago sa akin mula ng umalis ka. Mula nung iwan mo ako sa San Matias…

            Hindi ka kumibo. Lumapit ka sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Nadama ko ang iyong dibdib sa aking likod. Ang iyong pisngi sa aking balikat.

            … ikuwento mo ang buhay mo sa akin Hasmin…

            At ikinuwento ko sa iyo ang lahat lahat. Lumuha ka ng lumuha. Nadama ko ang iyong mga luha na gumapang sa aking balat. Mahigpit kong hinawakan ang mga braso mong nakayakap sa aking baywang.

            At ikaw naman ang nag-kwento sa akin ng tungkol sa iyong buhay. Sa UP Diliman ka na pala nagtuloy ng pag-aaral, tinulungan ka ng iyong guro sa San Matias. Hindi na ako nagtataka, matalino ka kasi mahal.

Hinaplos mo ang aking mukha paharap sa iyo at ako’y hinagkan mo ng napakatagal sa labi.

            Sabik na sabik ako sa iyo mahal. Kay tagal kong hinintay na muling madama ang iyong paggalaw sa aking katawan at ngayong nangyari na’y para akong tinatakasan ng katinuan.

            Kayang-kayang durugin ng iyong mga bisig ang aking mga agam agam.

            Sa iyo lamang iyon magaganap Victoria, sa iyo lamang.

            Madalas tayong magtagpo ng palihim at sa bawat pagtatagpo nating iyon ay ating tinitighaw ang ating matinding pagka uhaw sa isa’t isa. Namamatay ako sa iyong bisig at sa iyong halik, ako’y muling nabubuhay.

            Iniibig kita Victoria.

            …umalis tayo, iwan natin ang lahat…

            Minsa’y nasabi ko sa iyo habang magkasiping tayo sa iyong higaan.

            …Hasmin, hindi iyon maaari, marami pang bagay na mas mahalaga sa ating dalawa…

            …katulad ng ano? Ang mga ipinaglalaban mo?…

            Hindi ka kumibo.

            …bakit mo ako iniwan noon? Bakit ka umalis ng San Matias ng walang paalam?…

            …dahil ayokong manatili ng San Matias habangbuhay…

            …naroon ako, hindi mo ba naisip ‘yun?…

            …umalis ako dahil gusto kong baguhin ang buhay natin, alam ng Diyos na babalikan kita…

            Bumitaw ako mula sa iyong pagkakayakap. Tumayo ako sa pagkakahiga at nagsimulang magbihis. Sumunod ka at pinigilan ako sa braso.

            …Hasmin, intindihin mo naman ako…

            …Ayaw mong manatili ng San Matias dahil kinamumuhian mo ang kamangmangan ng lugar na iyon!…

            Muli kang nanahimik. Hinatak ko ang braso kong hawak hawak mo at palabas na sana ako ng pintuan nang galit kang sumigaw.

            …Hasmin! Huwag mo akong tatalikuran!…

            …nang tinalikuran mo ang San Matias, kasama ako sa mga tinalikuran mo…

            …at anong gusto mong mangyari sa akin? Sa atin? Ayokong matulad sa mga magulang ko na namatay na parang walang silbi ang kanilang buhay, ayokong matulad sa kanila na namatay na parang hindi napansin ng buong mundo ang kanilang pagkawala, ayokong mamatay ng mangmang at walang alam!…

            At lumuha ka. Napaupo ka sa sahig at malakas na humagulgol. Nilapitan kita at mahigpit kitang niyakap.

            Naiintindihan kita mahal, dahil iniibig kita.

            Ngunit bago dumating ang iyong graduation ay muli tayong pinaglayo ng ating kapalaran.  Pinuntahan kita sa tinutuluyan mong dormitoryo ngunit ayon sa iyong landlady ay may tatlong gabi ka ng hindi umuuwi. Pinuntahan din kita sa pinagta-trabahuan mong fast food chain, ngunit ayon sa mga kasamahan mo’y mag i-isang linggo ka ng hindi pumapasok.

            Hinanap kita mahal. Kung saan saan kita hinanap. Sa presinto, sa hospital, pati sa morgue, bagamat takot na takot akong baka doon kita matagpuan. Ngunit muli ka na namang naglaho sa aking buhay mahal. Walang pasabi. Walang paalam.

Ilang buwan na ang lumilipas nang makita ko ng hindi sinasadya ang isa sa mga kasamahan mong aktibista ng minsang pumunta ako sa Rizal park. Putol ang dalawa niyang paa at siya’y nakabilanggo na habangbuhay sa wheel chair. Tinanong kita sa kanya. Hinanap kita. Binundol ako ng kaba sa mga maaari kong marinig, ikinuwento niya ang lahat ng mga nangyari sa inyo mahal, lahat lahat. Ayon sa kanya’y Sapilitan daw kayong kinuha ng mga sundalo. Dinala sa kung saan, ang mga lalaki ay nilumpo at pinutulan ng titi, ang mga babae naman ay ginahasa at tinorture, at isa ka sa kanila mahal. Inilublob kayo sa isang drum ng tubig at kinuryente. Ang iba’y namatay, ang iba’y himalang nakaligtas at nabuhay. Pagkatapos ay hindi na niya nalaman ang iba pang nangyari sa kaniyang mga kasamahan, hindi na niya alam kung ano ang nangyari sa iyo mahal. Lumuha ako ng lumuha noon, ayokong tanggapin na wala ka na, na maaaring patay ka na.

            Lumipas ang dalawang taon. Bumalik ako ng San Matias, iba na ang hitsura ng lugar na ating kinalakhan, ang bundok ay unti unti ng nakakalbo dahil sa ilegal na pagto-troso, madumi na ang ilog at ganoon na lamang ang aking panlulumo nang malaman kong namatay ng sabay ang aking mga magulang at bunsong kapatid nang bumagyo ng malakas at umapaw ang ilog. Ang ilog na siya ring pumatay sa iyong ina. Tinangay ng ilog ang aming dampa, gayon din ang inyong abandonadong kubo. Lahat lahat ng alaala’y namatay na sa lugar na iyon ngunit hindi sa aking puso. Hindi ko kayang bitawan ang iyong mga alaala at hayaan itong dalhin ng hangin sa kung saan. Kipkip kita sa aking puso mahal, kaakibat ng alaala ng una at huli nating halik.

            Narito ka sa aking puso. Hindi ka lumisan kailanman.

            Pumunta ako sa isang kubong ginawa nating tagpuan noon sa paanan ng bundok. Matatag pa din ang pagkakatayo nito, katulad ng matatag kong pag-ibig sa iyo at doon ko sasariwain ang lahat lahat ng ating mga pinagsaluhan.

            At ngayon nga’y narito tayo sa kubong iyon, ang kubong magiging saksi nang muling pagbabalik ng ating hindi namamatay na pag-ibig.

            Dinama ko ang kasulok sulukan ng iyong katawan. Niyakap kita ng mahigpit at doon ako umiyak ng umiyak.

            Tatlong taon na ang lumipas mula noong matagpuan kita sa simbahan ng Baclaran, Napaka dungis mo mahal. Humpak ang iyong pisngi at nanlalagkit sa dumi ang iyong buhok. Ngunit nakilala pa din kita, nakilala ka ng aking puso. Wala ka sa iyong sarili. Dahil sa mga ginawa sa inyo ng mga sundalo’y natulala ka at pinanawan ng kakayahang maka unawa sa mga nangyayari sa iyong paligid.

            Kinuha kita mahal. Dinala kita sa San Matias. Pinaliguan, nilinis, dinamitan ng maayos at inalagaan. Doon sa kubo sa bundok kita itinira. Naaalala mo ba si Aling Saling? Siya iyong matandang babaeng madalas natin noong nakawan ng mga tanim niyang lansones nung mga bata pa lamang tayo, siya ang nag-aalaga sa iyo mahal kapag wala ako. Binabayaran ko siya upang tingnan ka, upang siguraduhing maayos ang iyong kalagayan. Tuwing may Biyernes, Sabado at Linggo’y pinupuntahan kita, upang makita ka, upang makapiling ka, upang makasama ka.

            Minsan mahal, naiisip ko kung pa’no na kaya kung hindi na kita mapupuntahan dito? Kung hindi na kita madadalaw kahit kalian. Pa’no ka na mahal? Pa’no ka na?

            Niyakap kita ng mahigpit, pagkatapos ay kinuha ko ang gitara at nagsimulang tumugtog. Ikaw ang nagturo sa akin. Ito parin ang luma mong gitara, kinuha ko ito sa inyo nang umalis ka, hindi ko ito kailanman inalis sa aking tabi, dahil tuwing yakap ko ang gitara mo’y para ko na ring nayayakap muli ang iyong katawan. Nakadikit sa iyong gitara ang init ng iyong palad, ang iyong amoy, ang ganda ng iyong mukha.

Umulan nang malakas ng hapong iyon. Nagpatuloy sa pagluha ang langit hanggang ika-lima ng hapon. Humupa ang ulan at tayo’y lumabas ng kubo. Sinalubong tayo ng makulay na bahaghari na nakaguhit sa langit. Isang pagka ganda gandang bahaghari.

            Naaalala mo ba mahal, noong panahon ng ating kabataan? Dito sa kubong ito, nagniig tayo noon habang nanggagalaiti ang langit sa labas, pagkatapos nati’y biglang tumila ang ulan. Nagtatawanan tayong nagbihis at lumabas ng kubo at nakita natin ang bahaghari.

            … napakaganda Victoria, hindi ba?…

            … oo nga, napaka ganda. Ang ganda ganda…

            Nilingon kita at nakita kitang nakatitig sa akin.  Hinawakan mo ang aking pisngi at ako’y hinagkan mo sa labi.

            Naaalala mo ba iyon Victoria? Pagkatagal tagal ng panahon ang lumipas…

            Mahigpit kong hinawakan ang iyong kamay. Wala ka paring kakilos kilos. Itinuro ko sa iyo ang regalo ng Diyos sa atin.

            … pagmasdan mo ang bahaghari Victoria, napakaganda…

            At bigla kang tumitig sa akin. Tumagos ito sa aking buto. Inilapit mo ang iyong mukha sa akin at dinampian ako ng halik sa labi.

            Nagulantang ako. Sa loob ng tatlong taon na pananatili mo sa aking piling ay ngayon ka lamang nagpakita ng emosyon. Ngayon mo lamang ako muling tinitigan sa mata.

            … Victoria, bigkasin mo ang aking pangalan, muli mo akong bulungan, muli mo akong awitan…

            At ako’y napaluha. Hindi ka na muli pang kumilos. Tumitig ka sa kalangitan at muling natulala.

            Buong linggong umulan ng umulan. Wala ako sa iyong piling. Gustong gusto na kitang puntahan mahal, gustong gusto na kitang makapiling muli. Nag-aalala ako sa iyo. Hindi ko alam kung bakit, ngunit hindi ako mapakali hanggat hindi ko nasisiguradong maayos ang iyong lagay. Huwebes ng gabi nang takasan ko si Arman at agad akong bumiyahe papuntang San Matias. Madaling araw na nang makarating ako sa iyong piling. Pinauwi ko na si Aling Saling dahil nais kong ako naman ang mag-alaga sa iyo. May sakit ka mahal. Mataas ang iyong lagnat. Tinabihan kita sa iyong pagkakahiga at niyakap ko ang iyong katawan.

            Patuloy ang malakas na ulan. Nanginginig ang iyong katawan, parang hindi umeepekto ang pinainom ko sa iyong gamot. Lumalalim ang iyong paghinga. Tinitigan kita sa mukha at ginagap ko ang iyong kamay.

            … Victoria…

            Nagimbal ako ng gumanti ng hawak ang iyong nanlalamig na palad. Mas mahigpit. Mapait kang ngumiti sa akin. Inabot ng nanghihina mong kamay ang aking pisngi.

…Hasmin, ikaw nga ba iyan?…

Halos paanas mong sambit. Muli kitang niyakap ng mahigpit.

…Umuwi na t’yo ng San Matias Hasmin…

Ipinikit mo ang iyong mga mata at ito’y inagusan ng luha. Binalot kita ng kumot at tsaka ako pumanaog. Ayoko sanang bitawan ka mahal, gusto ko sanang manatili sa tabi mo, gusto ko sanang hawakan na lamang ng mahigpit ang iyong kamay ngunit kailangan kong pumunta sa bayan, tatawag ako ng doktor. Hindi ka maaaring mawala Victoria, hindi ko na hahayaang muli tayong magkahiwalay!

            Malakas ang hangin. Dumadagundong ang kulog at kidlat, wari bang nagpapaligsahan sa panunudyo, sa pananakot. Tumakbo ako, maputik ang baku-bakong kalsada. Huminto ako at muli kong nilingon ang kubo at doo’y umusal ako ng mahinang dasal. Tumakbo ako ng tumakbo. Hihingi ako ng tulong. Kailangan kong humingi ng tulong.

            Malayo na ako sa iyo mahal, ang bundok ay nagmistulang burol na lamang sa aking paningin. Mula sa malayo ay nakarinig ako ng putukan. Sinaklot ako ng takot. Babalik na sana ako sa iyo mahal ng may isang kamay ang humatak sa akin. Si Arman. May dala siyang baril sa kanyang kanang kamay at duguan ang kanyang kanang balikat.

…Pinuntahan kita ditto hasmin dahil sasalantain ng bagyo ang San Matias, marami na ang lumilikas, ngunit nakita ako ng mga rebelde, hinahabol nila ako… kailangan na nating tumakas…

Nagpumilit akong kumawala sa kanyang pagkakahawak, hindi! Hindi ako aalis, hindi ako tatakas, hindi kita maaaring iwanan! Ngunit hinatak niya ako palayo. Umiyak ako ng malakas. Sumasabog sa aking pandinig ang hinagpis ng musika ng mundo nung mga sandaling iyon. Ang paghingal ni Arman, ang putukan ng baril, ang kulog, ang kidlat, ang malakas na kabog ng aking dibdib at ang aking impit na pag-iyak, at doo’y nakarinig kami ng isang nakakapanghilakbot na tunog, parang mga higanteng kabayong nagtatakbuhan, parang ang mundo ay nawawasak. Napahinto kami sa pagtakbo at nang lingunin namin ang bundok ay nakita namin ang pagguho ng kalahating bahagi nito. Tumabon ito sa kubong pinag iwanan ko sa iyo mahal…

            Kasabay ng kulog at kidlat ay isinigaw ko sa langit ang iyong pangalan.

            … Victoria, Victoria!…

            Bumilis ang pag-agos ng luha sa aking mga mata.

Muli akong hinatak ni Arman sa kamay. Tumakbo kami palayo. Palayo sa iyo mahal.

            … Ayokong sabihing mahal kita…

            Tumakbo kami ni Arman sa gitna ng damuhan. Malamig ang tama ng ulan sa aming katawan. Muli kaming nakarinig ng putukan, gumanti ng putok si Arman, ngunit hindi kami tumigil sa pagtakbo.

            … Dahil may mas mabigat sa salitang mahal kita Hasmin…

            Napapikit ako nang mariin at naalala ko ang ngiti sa iyong mukha, mahal.

            … Sinasamba kita…

            Nakarinig ako ng sunod sunod na putok ng baril. May kung anong malamig na bagay ang pumasok sa aking katawan na siyang nagpangatal sa aking kalamnan. Nanlamig ang aking pakiramdam. Napaluhod ako sa lupa kasabay nang pagbagsak ni Arman sa aking tabi. Nakadama ako ng matinding kirot sa kaliwa kong dibdib. Hinaplos ito ng aking kamay at napangiti ako nang makita ang bahid ng pulong dugo sa aking palad. Namigat ang aking mata na para bang sabik na sabik ako sa pag-idlip. Unti unting dumidilim ang aking paningin, nilulukuban ako ng dilim. Isang napaka kapal na dilim. Bumagsak ako sa damuhan at pilit kong inaninaw ang malayong duluhan. Lalong lumamig ang simoy ng hangin, ang ulan ay yumayakap sa nanginginig kong katawan, at naalala kitang muli mahal, at ang napakalawak nating pag-ibig, batid ko mahal na palapit na ako sa iyo, papasok sa mundong gawa ng ating pagmamahalan, sa ating mundong atin lamang at hindi matutunton ninuman.

            …Ako at ang dilim ay iisa. Kapag nakita mo ang dilim, para mo na ring tinititigan ang aking mga mata. Kapag naramdaman mo ang kadilima’y ako ang iyong nadarama, kapag binalot ka ng dilim, para mo na ring nararamdaman ang aking mga yakap, at umasa ka Hasmin, na sa dilim hindi ka kailanman mag-iisa, dahil habangbuhay mo akong kasama…

 

Rey Valera - sinasamba_kita (RV)